ัวอดไปขโมยกินไม่ได้ ในคืนฝนตกหนักคืนหนึ่งจินเฟยเหยาก็ตามหลังพั่งจื่อและต้านิวไปดูสิว่าพวกมันสองตัวหนีออกไปทำอะไรทั้งวัน
รอจนจินเฟยเหยาตามพวกมันสองตัวมาถึงหน้ากระท่อมไม้ของยักษ์ตาเดียว หลังจากเห็นภาพด้านในนางก็เกือบจะมีโทสะ คิดไม่ถึงว่าเจ้าสองตัวนี้วิ่งมาดูยักษ์ตาเดียวสร้างเด็กน้อยทุกวันราวกับมีความคิดที่ไม่เหมาะสม
หลังจากยกอุ้งเท้าขึ้นตบเจ้าสองตัวนี้แล้ว จินเฟยเหยาก็ลากพวกมันสองตัวกลับถ้ำก่อนจะถูกยักษ์ตาเดียวพบเห็น จากนั้นนางก็สั่งสอนเสียงเครียด “พวกเจ้าสองตัววิ่งไปดูของพรรค์นั้นทุกวันทำไม! คงไม่ได้คิดจะให้กำเนิดไท่จื่อโซ่วตัวน้อยๆ นะ? กบให้กำเนิดลูกอ๊อดจำนวนมาก ถ้าพวกเจ้าให้กำเนิดลูกอ๊อดนับร้อยนับพันตัว ข้าจะเลี้ยงอย่างไร?”
นางร้อนใจจนเดินไปเดินมาอยู่ที่เดิม “พวกเจ้ากินเก่งออกอย่างนี้ ถ้าให้กำเนิดไท่จื่อโซ่วจำนวนนับไม่ถ้วนออกมา สวรรค์ ข้ามิยากจนตายหรือ ชีวิตนี้คงต้องถูกทำลายในมือของพวกเจ้าแน่”
พั่งจื่อมองนางอย่างตั้งใจ ไม่เข้าใจว่าจินเฟยเหยาเดินไปเดินมาทำไม ก็แค่ดูยักษ์ตาเดียวต่อสู้กัน ต้องร้อนใจจนเป็นเช่นนี้ด้วยหรือ ลูกอ๊อดเล็กๆ อะไรกัน สิ่งของยุ่งยากแบบนั้นใครจะให้กำเนิด
ต้านิว
