นงานเลี้ยงฉลองวันเกิดใต้เท้าไหวมีอาหารจานหนึ่งเป็นเจ้าสิ่งนี้ หรือว่าท่านมาเพื่อเอาสิ่งนี้ ความอยากอาหารมากเกินไปกระมัง เจ้าสิ่งนี้ใหญ่มาก ข้าไม่กินหรอก ถ้าท่านจะกินก็กินเอง”
“โป๊ก!” เสียงจินเฟยเหยาเงียบไป บนศีรษะปูดขึ้นมาเป็นก้อนใหญ่ นางถูกใต้เท้าหลงตีอย่างแรง
จากนั้นหลงก็ลากเทาเที่ยวิปริตตัวนี้และเตะกบสองตัวที่ยังอ้าปากกว้างตัวละที หลังถูกเตะพั่งจื่อและต้านิวก็ได้สติคืนมา รีบช่วยหลงลากจินเฟยเหยาไปจากที่นี่
ส่วนจินเฟยเหยาที่ห้อยปลอกคอธาราบนคอและร่างถูกลากไปบนพื้นกลับยังไม่ยอมจบ “ข้าพูดถูกสินะ จึงทุบตีคน ที่จริงนี่เป็นเพียงปัญหาเรื่องรสนิยม ข้าไม่เคยเหยียดรสนิยมและขนบธรรมเนียมที่แตกต่างกันมาก่อน ท่านไม่จำเป็นต้องทุบตีข้า แค่มีให้กินก็พอแล้ว”
“โป๊ก!” เสียงหนักๆ ดังขึ้นอีก ครั้งนี้จินเฟยเหยาเงียบกริบโดยสมบูรณ์
