์ก็พอแล้ว มีผู้ฝึกบำเพ็ญเผ่ามารขั้นหลอมรวมขึ้นไปนับพันคนเลี้ยงดูนาง พลังการบำเพ็ญเพียรของจินเฟยเหยาจึงพุ่งพรวดพราด เดิมทีนางเพิ่งเข้าสู่ขั้นหลอมรวมช่วงกลาง ทว่าช่วงเวลาสั้นๆ ที่เทาเที่ยปรากฏตัวขึ้นและนางหลับลึก ในยามหลับใหลนางก็บรรลุขั้นหลอมรวมช่วงปลายแล้ว เพื่อให้บรรลุขั้นกำเนิดใหม่ในเร็ววัน จินเฟยเหยาจึงพยายามดื่มกินอย่างเอาเป็นเอาตาย แต่ละวันต้องกินจนพุงกางจึงยอมหยุด
ฝึกเคล็ดวิชาสร้างร่างมารก็ง่ายดาย ถึงอย่างไรนางก็ไม่ต้องทำงาน นอนอยู่ตรงนั้นก็สามารถฝึกบำเพ็ญได้
หลังจากนกหัวกลมย่างเสร็จเรียบร้อย จินเฟยเหยาก็กินเนื้อนกที่มีปริมาณมากกว่าตนเองหลายสิบเท่าจนเกลี้ยง แล้วนอนพุงป่องอยู่ตรงนั้นทำกิจกรรมอาบแดดของแต่ละวัน
ทันใดนั้น มีคนผู้หนึ่งมารบกวนช่วงเวลาอันยอดเยี่ยมของนาง
หลงเดินมาถึงเบื้องหน้า มองสารรูปนั้นของนาง ราวกับเขาคิดจะออกจากบ้าน จินเฟยเหยาคร้านจะลุกขึ้นจึงเบิกตามองเขาไม่ส่งเสียงสักแอะอยู่แบบนั้น
“ไป ตามข้าออกไปสักครา” หลงมองนางพลางเอ่ยวาจา
จินเฟยเหยาเงียบงันไปครู่หนึ่ง “ใต้เท้าหลง ข้ากินมากเกินไป ลุกไม่ไหว”
“…” หลงไม่เอ่ยวาจา เพียงแต่จ้องมองท้องของนาง จากนั้นก็ตะโกนบอก
