จะอยากได้แต่ผลประโยชน์ทว่าไม่คิดจะทำงาน
เรื่องผลักไสพวกเขาไปให้ผู้บำเพ็ญเซียนชั่วร้ายทันทียังกระทำออกมาได้ น่าชังเกินไปแล้ว
พวกเขาครุ่นคิด ตาเฒ่าเจ้าเล่ห์ติงจั๋วพึ่งพาไม่ได้ หวังว่าเขาจะไสหัวกลับโลกตู้เทียนโดยเร็วหรือให้อัสนีสวรรค์มาอย่างดุร้าย โจมตีถ้ำโทรมๆ แห่งนี้และผ่าเจ้าเฒ่านี้ให้ตายทันที
ทว่าใบหน้าของพวกเขาสองคนยังมีสีหน้าลำบากใจพลางเอ่ยว่า “ผู้อาวุโสติง ไปตามโลกวิญญาณหนานเฟิงมาช่วยเหลือไม่ได้ พวกเรากลับไปย้ายคนมาจากโลกวิญญาณเป่ยเฉินดีกว่า”
ติงจั๋วหลุบตาลงครึ่งหนึ่ง เอ่ยอย่างเฉยชา “อืม ไปเถอะ”
ทั้งสองคนออกจากน้ำพุความฝันและกลับไปเมืองซวงโหลวที่เผ่ามนุษย์อาศัยอยู่ ผลสุดท้ายก็ไม่ได้ไปเรียกคนของโลกหนานเฟิงมา
ผู้บำเพ็ญเซียนเผ่ามนุษย์เพียงสูญเสียเมืองซันจือไป ในสงครามต่อมาก็ไม่ได้เสียเมืองไปอีก ทั้งสองฝ่ายสร้างขึ้นเป็นสงครามผลัดกันรุกและรับอย่างช้าๆ การต่อสู้กันครั้งนี้นานถึงห้าปีกว่าและไม่มีการพัฒนา คนจึงเริ่มเบื่อหน่าย ผู้บำเพ็ญเซียนระดับสูงบางคนเริ่มใช้ตัวแทนลาดตระเวนและเอ้อระเหยลอยชายทำเรื่องส่วนตัว
ห้าปีนี้จินเฟยเหยาไม่ได้เหยียบย่างออกจากเกาะลอยได้แม้แต่ก้าวเดียว ใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกั
