นหินที่ไม่ต้องดื่มกินอย่างพวกเจ้าคงไม่เข้าใจความรู้สึกขมขื่นของข้า” จินเฟยเหยากลอกตาใส่พวกนางอย่างอารมณ์ไม่ดีและพูดด้วยสีหน้าไม่พอใจ
“นางมารอย่างเจ้า คิดไม่ถึงว่าจะกินจินตันดื่มหยวนอิง ทั้งยังใช้คำโกหกหลอกลวงใต้เท้าหง พวกเราไม่เชื่อคำพูดของเจ้า” ราวกับคิดถึงภาพจินเฟยเหยากลืนกินหยวนอิงต่อหน้าทุกคนได้ สีหน้าของสาวน้อยเผ่ามารทั้งสองคนจึงดูย่ำแย่ยิ่งและข่มขู่นางด้วยสายตาดุร้าย
จินเฟยเหยาขมวดคิ้วเอ่ยว่า “พวกเจ้าสองคนบ้าหรือเปล่า ข้าไม่ได้คิดจะกินพวกเจ้าเสียหน่อย อีกอย่างหนึ่งข้าหลอกลวงใต้เท้าหงของพวกเจ้าเรื่องใด สิ่งที่ข้าพูดทั้งหมดเมื่อครู่เป็นความจริง อีกอย่างหนึ่งตามตำแหน่งแล้ว พวกเจ้ายังต้องเรียกข้าว่าใต้เท้าจิน ท่านพ่อของข้าคือใต้เท้าหลง ใต้เท้าหงของพวกเจ้าพบท่านพ่อของข้ายังต้องเรียกอย่างเคารพว่าใต้เท้าหลงเลย มีอะไรน่ากระหยิ่ม”
เห็นสายตาสงสัยอย่างหนักของพวกนางสองคน จินเฟยเหยาก็คุยโวอย่างไม่ละอาย “พวกเจ้าไม่ต้องใช้สายตาแบบนั้นมองข้า เพื่อความปลอดภัยและเพื่อท่านพ่อ ข้าจึงใช้แซ่ของท่านแม่”
จินเฟยเหยาอินกับบทแล้ว พอเอ่ยปากก็ทำเหมือนตนเองเป็นชนชั้นสูงเผ่ามารจริงๆ ยืนกรานว่าเรื่องที่นา
