ินเฟยเหยาไม่ได้บอกว่าถ้ากินช้ากว่านี้ แล้วถูกหยวนอิงชิงร่าง ใครจะกินใครก็ยังไม่รู้เลย
ต่อให้พูดแบบนี้ สาวน้อยทั้งสองคนก็ไม่ให้จินเฟยเหยาเคลื่อนไหววุ่นวาย นางจึงนำพั่งจื่อและต้านิวออกมาไม่ได้ ส่วนในสนามรบตอนนี้สู้กันอย่างคึกคัก เมืองซันจือแตกแล้ว เห็นรอบด้านต่อสู้กันชุลมุน เนื่องจากหงมาอย่างกะทันหัน ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นแปลงจิตจึงไม่ได้มาเมืองซันจือทว่ายังอยู่ในรังเล็กๆ ของตนเอง
ส่วนทางเผ่ามารกลับมีผู้ฝึกบำเพ็ญขั้นแปลงจิตสองคนเคลื่อนไหว หงคือหนึ่งในจำนวนนั้น ส่วนอีกคนกลับอยู่ในเมืองซันจือ ไม่เห็นโฉมหน้าที่แท้จริง ต้นไม้ของเมืองซันจือกลับถูกทำลายจนเละเทะ ถึงต่อไปเผ่ามารยึดครองที่นี่ได้ บ้านต้นไม้ก็ไม่เหลือแล้ว แต่สิ่งที่เผ่ามารชำนาญที่สุดคือสร้างบ้านศิลา สิ่งที่เหมืองซันจือมีคือศิลาสีขาว ถ้ามีความสามารถ ขุดศิลาวิญญาณมาสร้างบ้านพร้อมกันก็ยังได้
จินเฟยเหยานั่งกุมทรวงอกที่เจ็บชาเป็นบางครั้งบนรถเทียมสัตว์ มองจินตันและหยวนอิงลอยอยู่บนซากศพราวกับดอกไม้บาน ก็รู้สึกแค้นสาวน้อยเผ่ามารสองคนนี้จนกัดฟันกรอดๆ
ทางด้านเผ่ามนุษย์ตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบ ดินแดนถูกทำลายและไม่สามารถรักษาสถานที่เอาไว้ได
