เสียงค่อย
ถึงเสียงจะเบา ทว่าคนในที่นั้นใครบ้างที่หูไม่ปราดเปรียวเป็นพิเศษ พวกเขาได้ยินคำพูดของไห่หลันอินอย่างชัดเจนทันที แววดุร้ายในดวงตาของทุกคนล่าถอยไป ส่วนหลี่อีกลับกัดฟันอย่างเคียดแค้น ศิลาวิญญาณมากมายขนาดนี้ มิต้องขุดเนื้อจากหัวใจของเขาหรือ
ในขณะที่เขาไม่รู้ว่าจะตอบทุกคนว่าอย่างไรดี เว่ยอันก็ปรากฏตัว เขาเดินเข้ามาในบ้านต้นไม้ด้วยสีหน้ามีเมตตา เอ่ยด้วยรอยยิ้มแฉ่ง “เจ้าสำนักหลี่ ข้าเป็นตัวแทนบรรดาสหายเซียนมาหารือการจัดการกับเรื่องนี้”
“อ้อ พวกเจ้าทั้งหมดเป็นพวกเดียวกัน?” หลี่อีอารมณ์ไม่ดี จึงเอ่ยวาจาอย่างไม่เกรงใจ
เว่ยอันไม่ใส่ใจ ไม่ว่าผู้ใดถูกคนจำนวนมากมายขนาดนี้ปล้นก็คงไม่พอใจ “เกรงว่าเจ้าสำนักหลี่คงรักบุตรสาวดั่งดวงใจจึงพลั้งปากไป พวกเราไม่ได้มาด้วยกัน ทุกคนล้วนเป็นคนที่ช่วยตามหาคุณหนู พอดีมารวมตัวกัน ทุกคนรู้สึกว่ามาหาเจ้าสำนักหลี่ทีละคนยุ่งยากเกินไป จึงไหว้วานให้ผู้น้อยมาเจรจากับเจ้าสำนักหลี่”
เห็นหลี่อีไม่แสดงท่าที เว่ยอันก็เอ่ยตามสบายว่า “เจ้าสำนักหลี่เข้าไปหารือก่อนดีกว่า ทุกคนล้วนคุ้มครองคุณหนูไห่กลับมาจากโลกระดับเทพส่วนนอก อีกทั้งเจ้าสำนักหลี่คงจะรู้จักคนในกลุ่มนี้ไม่
