เหยาที่นั่งหลับตาอยู่บนเรือทงเทียนหรูอี้ก็ลืมตาขึ้น
หลายวันนี้จินเฟยเหยาแทบจะหลับตาพักผ่อนตลอดเวลา แต่ละคนนึกว่านางกำลังนั่งสมาธิ ที่จริงนางกำลังประวิงเวลากินตานสัตว์ปิศาจ ผู้บำเพ็ญเซียนเหล่านี้เฝ้าอยู่ด้านข้างราวกับสัตว์ร้ายล่าเหยื่อ ทำให้นางหาเวลาว่างไปล่าสังหารสัตว์ปิศาจไม่ได้ ถึงหาเวลาว่างได้ สัตว์ปิศาจก็หนีไปไกลลิบเนื่องจากหวาดกลัว
ปริมาณตานสัตว์ปิศาจในตัวมีไม่มากนัก ดังนั้นจินเฟยเหยาจึงลากถ่วงเวลากินตานสัตว์ปิศาจ ถ้าไม่หลับตานั่งสมาธิ ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นกำเนิดใหม่และขั้นหลอมรวมรอบด้านจะทำให้นางเป็นบ้า
นางรู้สึกว่าตนเองราวกับสุนัขป่าที่เบียดเสียดอยู่ในฝูงแพะ รอบตัวเป็นอาหารทั้งหมดแต่กลับกินไม่ได้ ได้แต่นั่งมองน้ำลายไหล ในนรกขุมที่สิบแปดต้องมีสถานที่ทรมานแบบนี้แน่ๆ กระหายก็ไม่ให้ดื่ม หิวก็ไม่ให้กิน จินเฟยเหยาใช้มือถูใบหน้าอย่างแรง ทำจิตใจให้สดชื่น และให้ทงเทียนหรูอี้หยุดอยู่ข้างสะพานแขวน
เว่ยอันมีการติดต่อกับจินเฟยเหยามากหน่อย โดยพื้นฐานแล้วความคิดเห็นของทุกคนล้วนให้เขาเป็นคนไปบอกไห่หลันอิน ดังนั้นยามนี้จินเฟยเหยาจึงมองเขา “สหายเซียนเว่ย ตอนนี้หยุดอยู่ที่นี่ทำไม?”
“ร่องลึ
