าสวมฟันปลอม ทั้งยังอยู่รวมกับฟันเดิมได้อย่างกลมกลืน
หลังจากลองแล้วไห่หลันอินก็แสดงออกว่าพอใจ จินเฟยเหยาจึงวางใจ ถ้าศิษย์พี่ไม่ต้องการนางเพราะเหตุนี้ ตนเองต้องไม่ได้ใยทองแน่
“เมืองซันจืออยู่ทิศทางใด พวกเราจะเดินทางผิดแล่นไปเขตแดนที่เผ่ามารยึดครองอยู่ไม่ได้นะ” จินเฟยเหยาขมวดคิ้ว ถามไห่หลันอินที่ใช้กระจกวารีส่องดูฟันอยู่ตลอดเวลา
ไห่หลันอินอ้าปากอยู่หน้ากระจกวารี ยิงฟันมองดูฟันของตนเอง และเอ่ยโดยไม่หันหน้ามา “เมืองซันจือ? ไม่รู้หรอก ข้าไม่เคยไป”
“ถือว่าข้าผิดเอง ไม่สมควรจะฝากความหวังไว้กับเจ้า” จินเฟยเหยาเอ่ยอย่างดุร้าย ได้แต่แค้นตนเองที่อยู่กับยายนี่มานานจึงเปลี่ยนเป็นโง่งมขึ้นมาก
จากนั้นจินเฟยเหยาก็ชี้โลกระดับเทพส่วนนอกตามสบาย “ไปเถอะ ในเมื่อเป็นโลกระดับเทพส่วนนอก จะมากจะน้อยก็ต้องพบเจอคน ไม่ว่าเป็นเผ่ามารหรือเผ่ามนุษย์ ขอเพียงสอบถามทางจากคนในนั้นได้ก็ต้องหาพบ”
จินเฟยเหยาฉุดดึงไห่หลันอินที่ยังส่องกระจกวารี ให้ทงเทียนหรูอี้กลายเป็นเรือเล็กๆ ขึ้นนั่งและเหาะไปยังโลกระดับเทพส่วนนอก
เดินทางมาสองวัน จินเฟยเหยาและไห่หลันอินก็มีโทสะ
นี่หมายความว่าอย่างไร ไหนบอกว่าโลกระดับเ
