หาศาลแสดงความดุร้ายออกมา จินเฟยเหยานั่งนิ่งๆ อยู่ตรงนั้น มองดูลำต้นของต้นไม้ลอยมาทางตนเอง
มีเสียงดังสนั่นขึ้นอีก ขณะที่ลำต้นของต้นไม้อยู่ห่างจากนางเพียงสิบกว่าก้าว เงาดำสายหนึ่งก็วาบขึ้น พั่งจื่อปรากฎตัวขึ้นเบื้องหน้าจินเฟยเหยา ใช้ฝ่ามือตบลำต้นของต้นไม้ให้ลอยออกไปอย่างเต็มแรง
จากนั้นมันก็กระโดดออกไปอีก พุ่งเข้าใส่หมีหลังแดงสองเขาสูงสิบกว่าจั้งตัวหนึ่งเบื้องหน้า ต้านิวก็เก็บความอ่อนโยนในวันวาน เผยสายตาดุร้ายและคำรามใส่มัน
หมีหลังแดงสองเขาตัวนี้เพิ่งบรรลุขั้นเจ็ด เตร็ดเตร่ไปมาอยู่ที่นี่สองวันแล้ว ไม่รู้ว่านี่เป็นเขตแดนของมัน หรือคิดจะกินพวกนาง ขับไล่อย่างไรก็ไม่ไป
คิดถึงตรงนี้ จินเฟยเหยาพลันมองในน้ำพิษ กระดูกสัตว์ที่ยังละลายไม่หมดพวกนั้นเป็นสัตว์ปิศาจที่พั่งจื่อและต้านิวสังหารทิ้งในครึ่งเดือนกว่ามานี้ เนื้อถูกพั่งจื่อและต้านิวกินหมด ส่วนกระดูกและหนังก็โยนทิ้งไว้ในน้ำพิษ ไม่ให้สัตว์ปิศาจอื่นๆ ตามกลิ่นคาวโลหิตมา
จินเฟยเหยารู้สึกว่าตนเองโชคดีจริงๆ ไม่ถูกฟ้าผ่าตาย แค่ถูกฟ้าผ่าจนพิการ ร่วงตกลงมาในสถานที่ซึ่งสัตว์ปิศาจขั้นต่ำสุดล้วนเป็นขั้นห้าขั้นหก ต้องเบิกตามองสัตว์ภูติขั้
