ี้เลยสักนิด
เมื่อนางเห็นพั่งจื่อถือตานสัตว์ปิศาจเม็ดนี้มาและบีบปากของนางพยายามจะยัดเข้าไป จินเฟยเหยาก็ถลึงตามองมัน เจ้าโง่ ในกระเป๋าเก็บของอีกใบหนึ่งมีตานสัตว์ปิศาจขนาดเล็ก มีตานสัตว์ปิศาจพวงองุ่น เจ้าโง่สองตัวนี้ ข้าไม่ใช่กบเสียหน่อย ไม่มีปากที่กว้างขนาดนั้น!
แต่ตอนนี้นางพูดไม่ได้ ร่างกายขยับไม่ได้ แค่ถลึงตาก็ไม่ได้ อารามร้อนใจจึงหมดสติไปอีกครั้ง
“อ๊บ?” พั่งจื่อยังถือตานสัตว์ปิศาจยัดเข้าไปในปากจินเฟยเหยา เห็นนางสลบไปก็ตะลึงงัน
มันครุ่นคิด ยัดเข้าไปครึ่งหนึ่งแล้ว น่าจะดูดซับได้ ถึงอย่างไรคงไม่ร่วงออกมา เช่นนั้นก็เอาแบบนี้เถอะ
จากนั้นมันก็ปัดๆ มือ ยื่นมือกบให้ต้านิวแล้วลูบศีรษะอันล้านเลี่ยนของตนเองอย่างหล่อเหลา ต้านิวแย้มยิ้มให้มันอย่างพึงพอใจ
…………………………………..
