จิปาถะในถุงเฉียนคุน ตั้งกี่ปีมาแล้ว ดูเหมือนเคยใช้ไม่กี่ครั้ง
เหลียวซ้ายแลขวาเล็กน้อย น่าเบื่อสุดขีดจริงๆ อีกทั้งขณะที่นางเหยียบเข้าห้องสินค้าก็ใช้เวทแปลงโฉมเปลี่ยนบนใบหน้านิดหน่อย คนของหอฉีเทียนน่าจะจำตนเองไม่ได้ ถ้ามีคนค้นหาตนเองร้อยปีเพื่อเรื่องเล็กน้อยก็โง่งมเกินไป
จินเฟยเหยานำพั่งจื่อและต้านิวออกมาจากถุงสัตว์ภูติ ตอนนี้มีต้านิวควบคุมดูแลพั่งจื่อ ลดเรื่องยุ่งยากไปได้มากจริงๆ
“ต้านิว จุดไฟดูหน่อยว่ามีอะไรกินบ้าง ทำมาฆ่าเวลา ข้าจะนอนสักครู่ ทำเสร็จแล้วค่อยเรียกข้า” จินเฟยเหยาหาว ใช้เบาะกลมเป็นหมอนหนุนแล้วลงนอนตะแคง
เนื่องจากตอนนี้นางกินตานสัตว์ปิศาจ ดังนั้นอาหารส่วนมากล้วนใส่ไว้ในถุงเฉียนคุนใบหนึ่งและห้อยไว้บนคอของต้านิว พวกมันอยากกินอาหารก็ทำกันเอง ถ้าจินเฟยเหยาอารมณ์ดีก็นั่งกินด้วย ถ้าอารมณ์ไม่ดีไม่อยากอาหารก็คร้านจะกิน แต่นางแทบไม่เคยอารมณ์ไม่ดีเลย
ไม่รู้ว่าต้านิวทำอะไร แขวนหม้อที่ทำขึ้นโดยเฉพาะไว้ ก่อนหน้านี้จินเฟยเหยาอยู่ว่างๆ จึงทำหม้อขึ้นใบหนึ่งเพื่อให้สะดวกในการทำอาหาร เตาและหม้ออยู่ในร่างเดียวกัน ด้านบนเป็นหม้อ ด้านล่างมีขาตั้ง จากนั้นก็เป็นร่องลึกลงไป ด้านบนใส่
