มคิดเห็นของเขาเอง เกรงว่ายากจะคาดเดาได้ถูกต้อง ข้ามีเวทหุ่นเชิดฉบับหนึ่ง รับประกันว่าดีกว่าฉบับของเจ้ามาก ทั้งยังใช้งานสะดวก แก้ไขปัญหาเรื่องแยกการรับรู้ควบคุมไม่ได้”
“ยอดเยี่ยมขนาดนี้” จินเฟยเหยาถือป้ายหยกใช้การรับรู้กวาดอ่านดูกึ่งเชื่อถือกึ่งสงสัยและยอมรับทันที ปัญหาการแบ่งแยกการรับรู้ที่นางงุนงงมาตลอด ในนั้นนิดเดียวก็คลี่คลายได้แล้ว อีกทั้งหุ่นเชิดที่จดบันทึกไว้ในนั้นก็เหมือนมนุษย์อย่างยิ่ง โดยเฉพาะเด็กที่งดงามราวกับมนุษย์จริงๆ
ร่ายวัตถุดิบที่หลอมสร้างมาทีละรายการ จดบันทึกระยะเวลา ระดับความแรงไฟ วิธีสร้าง และลำดับการหลอมสร้างไว้อย่างละเอียด ขอเพียงไม่ใช่คนโง่งมก็สามารถหลอมสร้างเองได้
จินเฟยเหยายินดีอย่างที่สุด เก็บป้ายหยกพลางเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ขอบคุณพี่สยง ท่านรู้ทุกเรื่องจริงๆ เช่นนั้นพวกเราออกไปเถอะ”
ทั้งสองคนออกจากอ่างมายาจิ่งเทียน เห็นเหรินเยี่ยนยังนอนหมดสติอยู่ในวงเวทวิญญาณสิบสองปิศาจดังเดิม พั่งจื่อและต้านิวนั่งอยู่ตรงนั้นราวกับก้อนหินมองดูท้องฟ้าไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ ตั้งแต่จินเฟยเหยากินตานสัตว์ปิศาจเป็นต้นมา ปริมาณอาหารของพวกมันสองตัวก็ลดลงอย่างรวดเร็ว ไม่รู้ว่ากำลังคิดถึ
