ล้ได้น้ำเต้าเมามายจิตก็ไปจากที่เดิมแล้ว เนิ่นนานก็ยังตีไม่โดน
“เก็บ!” จินเฟยเหยามีโทสะแล้ว ถ้าไม่เกรงว่าคนหลายร้อยคนนี้จะเห็นว่าปราณวิญญาณของตนเองเป็นสีดำ นางคงใช้ไฟนรกเผาน้ำเต้าใบนี้ไปนานแล้ว
ตามเสียงตะโกนของนาง ทงเทียนหรูอี้ไม่เป็นเส้นยาวๆ อีกต่อไป ทว่ากลายเป็นผืนผ้าอย่างรวดเร็วและพุ่งเข้าใส่น้ำเต้ามอมเมาจิตอีกครั้งอย่างมืดฟ้ามัวดิน
จินเฟยเหยามองด้วยหางตา พบว่าทารกสวรรค์ศักดิ์สิทธิ์ในเวลานี้ตลอดร่างมีดวงแสงสีดำลอยขึ้น ไอหยินแผ่กระจายออกมา วิญญาณจำนวนนับไม่ถ้วนพ่นออกมาจากแสงสีดำเหล่านั้น ทั้งหมดเป็นวิญญาณทารก พวกเขาทะยานขึ้นกลางอากาศและส่งเสียงร่ำไห้ จากนั้นรวมเข้าด้วยกันพุ่งกลับไปยังร่างทารกสวรรค์ศักดิ์สิทธิ์
วิญญาณแค้นรวมตัวเป็นเนื้อหนัง ทารกสวรรค์ศักดิ์สิทธิ์ปีนออกจากหลุมลาวา ใบหน้าวิญญาณทารกเหล่านั้นบัดเดี๋ยวขึ้นมาบัดเดี๋ยวลงไปอยู่บนร่างของมัน ดูแล้วทำให้คนรู้สึกขยะแขยง
ในเวลานี้ ผ้าทงเทียนหรูอี้รวบเข้าหากันในขณะที่น้ำเต้ามอมเมาจิตคิดจะหนีออกจากวงล้อมแล้วห่อมันไว้
ทงเทียนหรูอี้ที่ห่อน้ำเต้ามอมเมาจิตบินมาอย่างรวดเร็ว จินเฟยเหยาใช้ฝ่ามือกดด้านบนทงเทียนหรูอี้ การรับรู้ทะลักเข้าไปในน้ำเต้ามอมเมาจิตอย่างบ้าคลั่ง ใช้กำลังสะบั้นการรับรู้ของท่านอ๋องหมาจื่อทิ้ง จากนั้นนางใช้มือกระตุก น้ำเต้ามอมเมาจิตก็ถูกนางเก็บลงในถุงเฉียนคุน
……………………………….
