ฉลองวันเกิดของเจ้าสำนักมากเกินไป หลังจากพวกเขากลับไปจึงยกเลิกงานเลี้ยงทั้งหมดทันที ตอนนี้มีเพียงไม่กี่คนที่เตรียมตัวแต่งงานแล้วยังไม่ได้ส่งจดหมายมา” จู๋ซวีอู๋หยิบกระดาษที่นั่งทับขึ้นมาใบหนึ่ง มองเนื้อหาบนนั้นแล้วโยนทิ้ง
จินเฟยเหยาตบเก้าอี้แล้วลุกขึ้นยืนอย่างตื่นตระหนก “อะไรนะ! ยกเลิกงานเลี้ยงทั้งหมด เช่นนั้นข้ามาที่นี่จะมีความหมายอะไร!”
“อย่าร้อนใจ ไม่มีงานเลี้ยงยังมีโรงอาหาร ศิษย์ขั้นฝึกปราณนับพันคน เป็นไปไม่ได้ที่จะยกเลิกโรงอาหาร หลายวันนี้เจ้าก็อาศัยอยู่กับข้า พรุ่งนี้ข้าจะพาเจ้าไปกินดีๆ ที่โรงอาหารสักมื้อ ข้าจะให้ศิษย์พี่ที่อยู่ว่างๆ ช่วยสร้างที่พักของเจ้า ไม่กี่วันก็เข้าไปอยู่ได้” จู๋ซวีอู๋ฉุดดึงนางนั่งลง เอ่ยพลางกลั้นยิ้ม
จินเฟยเหยาถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ ส่ายศีรษะเอ่ยว่า “ไม่ต้อง ข้าพกบ้านติดตัว ท่านพาข้าไปก็พอ ข้าลืมสถานที่พักของศิษย์พี่ไป๋ ตอนกลางวันหาไม่เจอ ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงตอนกลางคืนที่มืดมิด”
“เอาเถอะ อย่าเสียใจไปเลย พรุ่งนี้ข้าจะพาเจ้าไปรู้จักเส้นทางไปโรงอาหาร” จู๋ซวีอู๋เอ่ยยิ้มๆ ครู่หนึ่งเขาก็นำจินเฟยเหยาเหาะมาข้างบ้านของไป๋เจี่ยนจู๋ ครั้งนี้พวกเขาสองคนไม่ได้ไปทำลายการป้องกันของผู้อื่น ทว่าถือหินแสงราตรี ค้นหาสถานที่เหมาะสมรอบด้าน
จินเฟยเหยาค้นหารอบหนึ่ง สถานที่อื่นๆ พื้นไม่ค่อยราบเรียบยังต้องไปจัดการปรับอีกยุ่งยากเกินไป จึงตัดสินใจอาศัยอยู่ติดกับสนามหญ้าข้างการป้องก
