จินเฟยเหยาถูกเมี่ยวอวี่เจินเหรินฉุดลากมาอย่างกระตือรือร้น ส่วนจู๋ซวีอู๋ถูกไล่ไปอยู่อีกด้านหนึ่ง นางบอกว่าต้องการคุยเรื่องผู้หญิงๆ กับหลานสาว ไม่อยากให้บุรุษฟัง
พวกนางก็สนทนากัน แต่โดยพื้นฐานแล้วไม่เกี่ยวกับผู้หญิงเลยสักนิด เมี่ยวอวี่เจินเหรินน้ำเสียงอ่อนโยน ถามถึงชาติกำเนิดของจินเฟยเหยาไม่หยุด ก่อนหน้านี้ฝึกบำเพ็ญที่ใด รู้จักกับจู๋ซวีอู๋ได้อย่างไร
ที่จริงนี่ไม่ใช่ความลับอะไร นอกจากเคล็ดวิชาที่ตนเองฝึกบำเพ็ญ เคยไปโลกเผ่ามารแล้วและมีความเกี่ยวพันกับจอมมารหลงแล้ว เรื่องอื่นๆ ล้วนสามารถบอกได้
ทว่าจินเฟยเหยาไม่ชอบวิธีปั้นหน้ายิ้มแย้มจากนั้นหลอกถามอ้อมๆ เหมือนตนเองเป็นคนปัญญาอ่อนแบบนี้ ถ้าอยากรู้ถามมาตรงๆ ก็ได้ ต้องวกไปวนมา
ดังนั้นตลอดทางนางจึงยิ้มบางๆ ตอบคำถามอย่างคลุมเครือ ทั้งยังแสดงสีหน้าเขินอายออกมาบ่อยๆ ไม่ตอบคำถามตรงๆ ทำให้เมี่ยวอวี่เจินเหรินร้อนใจอย่างยิ่ง
เมี่ยวอวี่เจินเหรินก็มิใช่คนโง่ที่จะคิดว่าจินเฟยเหยาเขินอายจริงๆ ผู้บำเพ็ญเซียนที่สามารถเจี๋ยตันได้ ผู้ใดมิใช่ตะเกียงพร่องน้ำมัน[1]บ้าง ต่อให้เป็นผู้บำเพ็ญเซียนขั้นหลอมรวมที่สำนักบ่มเพาะออกมา ขณะอยู่ขั้นสร้างฐานก็ต้องออกไปท่องเที่ยวหาประสบการณ์ ออกไปผจญโลกภายนอก ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นหลอมรวมที่ราวกับคุณหนูใหญ่ในโลกมนุษย์ ขี้อายและขี้ขลาด จะไปหาได้จากที่ใด ไปหลอกผีเถอะ
ถึงจะคิดแบบนี้ ทว่านางเป็นคนของจู๋ซวีอู๋ เมี่ยวอวี่เจินเหรินไม่เ
