รมณ์ไม่ดี
จากนั้นเขาก็หันไปด่าหลงซิน “ตาบอดหรือ ถึงกับถามว่าข้าเป็นใคร!”
อู๋เจียงมองดูอย่างละเอียด แม่เจ้า ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นกำเนิดใหม่! ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นกำเนิดใหม่อายุสิบสองสิบสามปี นอกจากท่านผู้นั้นของตำหนักซวีชิงจะเป็นใครไปได้
“ผู้อาวุโสจู๋ท่านกลับมาแล้ว โปรดอย่าตำหนิเลย พวกเขามาใหม่จึงไม่รู้จักท่าน ท่านออกไปหกสิบปีแล้ว พวกเขาเพิ่งเข้าสำนักมาเพียงยี่สิบกว่าปี” อู๋เจียงรีบเข้ามารับหน้า ยิ้มแย้มและคารวะจู๋ซวีอู๋
พวกไป๋เจี่ยนจู๋เรียกเขาเป็นซือจู่ ศิษย์ของตำหนักอื่นๆ ไม่ต้องเรียกเขาว่าซือจู่ ไม่เช่นนั้นสำนักตงอวี้หวงมิเต็มไปด้วยซือจู่หรือ
“อ้อ แบบนี้เอง ข้าเข้าไปก่อนนะ” พอจู๋ซวีอู๋เห็นว่ามีคนรู้จักตนเอง คงไม่ต้องล้วงป้ายออกมา เขาพยักหน้าให้อู๋เจียงแล้วลากจินเฟยเหยาคิดจะเดินเข้าไปข้างใน
ทุกครั้งที่เข้าออกสำนักตงอวี้หวงล้วนต้องลงมาเดินผ่านประตูใหญ่ ยุ่งยากจริงๆ ไม่เช่นนั้นก็บินข้ามไปโดยตรง ยังต้องยุ่งยากบินๆ หยุดๆ อีก จู๋ซวีอู๋ตำหนิประตูสำนักตนเองในใจ ยกขาขึ้นจะเดินเข้าไปข้างใน
“ผู้อาวุโสจู๋ ท่านนี้คือ…” อู๋เจียงย่อมรู้จักจู๋ซวีอู๋ ทว่ากลับไม่รู้จักสตรีที่เขาลากมาด้านหลัง ตอนนี้ค้นหาโจรอย่างเข้มงวด อย่างไรก็ต้องถามถึงคนผู้นี้สักหน่อย ถ้าเกิดเรื่องขึ้นแล้วตนเองไม่ได้ถามคงรายงานไม่ได้
จู๋ซวีอู๋เอ่ยโดยไม่หันหน้ามา “บุตรสาวข้า จินเฟยเหยา” จากนั้นก็ลากจินเฟยเหยาที่หน้าม่อยคอตกเดินขึ้นไป
