การทรมานแบบนี้ทำให้เขาเจ็บปวดอย่างยิ่ง ใช้เวลาหลายปี ประสบกับการเกิดตายพรากจากนับพันครั้ง สุดท้ายเขาก็ทำได้ ไม่สนใจฉากที่ภาพมายาของจินเฟยเหยาสังหารญาติสนิทปรากฏขึ้นอีกครั้งได้อย่างไร เขาก็สามารถสงบจิตใจและทำให้ตนเองเข้าใจได้ว่าทั้งหมดนี้คือภาพมายา ไม่ให้ตนเองหวั่นไหวเพราะเหตุนี้ ในพริบตาที่เขาทำได้อย่างแท้จริงฉากนองเลือดก็หายไปหมด และจินเฟยเหยาก็ไม่ได้ปรากฏขึ้นในกระจกสี่วิตกอีก
ไป๋เจี่ยนจู๋นึกว่าตนเองบรรลุถึงความประสงค์ของซือจู่แล้ว เตรียมเจี๋ยตันภายในกระจกสี่วิตก จากนั้นสิ่งที่ทำให้เขาคิดไม่ถึงคือ ตอนเจี๋ยตันครั้งแรก เพิ่งเข้าสมาธิภาพมายาของจินเฟยเหยาก็ปรากฏขึ้นอีก เพียงแต่ครั้งนี้นางไม่ได้สังหารคนเลือดสาดอีก ทว่าถอดเสื้อผ้านั่งอยู่ในอ้อมอกเขาทำให้เขาสะท้านสะเทือนจนออกจากสมาธิการเจี๋ยตัน
ครั้งที่สอง ตอนเจี๋ยตันยังดีๆ อยู่ เมื่อเขาได้สติขึ้นมาก็เปลือยท่อนบนกำลังโอบกอดภาพมายาของจินเฟยเหยาทั้งขบทั้งกัด ทว่าเขาจำไม่ได้เลยสักนิดว่าระหว่างนั้นเกิดเรื่องอะไรขึ้น อีกนิดเดียวก็จะทำเรื่องที่ไม่สมควรทำลงไปแล้ว
โชคดีที่ตอนนั้นไม่มีคนเห็น อาจารย์ก็คุ้มครองอยู่นอกกระจก ถึงแม้ไม่มีใครเห็น เรื่องนี้ก็ทำให้เขาหดหู่อยู่หนึ่งปีกว่าเต็มๆ ในช่วงเวลานั้นเขาไม่ได้เหยียบย่างเข้าไปในกระจกสี่วิตกสักก้าว
หนึ่งปีนั้นเขาขังตนเองอยู่ในถ้ำเซียนทำเอาทุกคนนึกว่าเขาเจี๋ยตันล้มเหลวเพราะถูกโจมตีหนักเกินไป
ภายใต้การ
