ในช่วงที่จินเฟยเหยามองเหม่อ จินเฟยหยางและคนชุดดำอีกสองคนก็เข้าไปในเมือง นางจึงรีบตามไป พอเข้าไปในเมืองกลับพบว่าพวกเขาหายไปแล้ว
จินเฟยเหยาไม่ได้คิดจะเข้าไปทักทายนับญาติ เพียงแต่สงสัยว่าจินเฟยหยางมาที่โลกวิญญาณเป่ยเฉินได้อย่างไร และถ้านางดูไม่ผิด บนร่างจินเฟยหยางมีพลังการบำเพ็ญเพียรขั้นสร้างฐานช่วงปลาย นี่ทำให้นางอยากตามไปทำความเข้าใจสาเหตุที่สำคัญ
ถึงแม้โลกวิญญาณเป่ยเฉินจะสามารถทำให้คนที่มีพลังวิญญาณเทียมฝึกบำเพ็ญได้ ทว่าทำให้พลังการบำเพ็ญเพียรเลื่อนขั้นจนสูงกว่าจินเฟยเหยาภายในเวลาสั้นๆ นางก็ขบคิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจ
ไม่มีผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสูงคนใดรับคนที่มีพลังวิญญาณเทียมเป็นศิษย์ ทั้งยังลงแรงและใช้เงินมหาศาลเพื่อยกระดับพลังการบำเพ็ญเพียรของเขา มีความรู้สึกว่าเสียเวลา สุ่มรับศิษย์ที่มีพลังวิญญาณดินสักคนยังมีประสิทธิภาพดีกว่ามาก
“หรือว่าที่จริงเขาไม่ได้มีพลังวิญญาณเทียม ทว่าเป็นพลังวิญญาณผันแปรที่ถูกซ่อนไว้? ดังนั้นคนในโลกระดับดินจึงดูไม่ออกทำให้เขาถูกกลบฝังมาตลอด บางทีตอนอยู่เมืองลั่วเซียนเขาอาจจะได้พบผู้บำเพ็ญเซียนของโลกวิญญาณ เห็นว่าเจ้าเด็กนี้เป็นอัจฉริยะที่คู่ควรแก่การปลูกฝัง ดังนั้นจึงพาเขาไปอย่างมองการณ์ไกล?” จินเฟยเหยาคิดไปคิดมา ก็ตัดสินใจไปหาจินเฟยหยาง ดูว่าเป็นเรื่องราวใด
นางเก็บพัดในมือ แล้วเข้าไปค้นหาในเมือง
เมืองปาทงยังรักษากลิ่นอายเผ่ามารไว้อย่างเข้มข้น บ้านเรือนไม่เหมือน
