ไม่ได้ ข้าก็จะเลี้ยงพวกนางจนเติบโต ให้อยู่เป็นเพื่อนข้าหลายสิบปี”
หลังหยุดเล็กน้อย หวาซีก็ลูบเด็กหญิงทางด้านข้างอีก “ตอนที่ข้าไปหาเจ้า นางเพิ่งเกิด ร่างกายสมบูรณ์แข็งแรง แต่กลับไม่มีพลังวิญญาณ ดังนั้นข้าจึงตัดใจป้อนนางให้สัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณกินไม่ลง นึกว่าเดี๋ยวก็ไปรับนางกลับมาจึงฝากเจ้าไว้ แต่คิดไม่ถึงว่าภายหลังเจ้าจะไปจากเมืองลั่วเซียน ข้าจึงหาเจ้าไม่พบมาตลอด”
“เจ้าคืนชีพทั้งหมดกี่คน?” หลังจินเฟยเหยาเงียบงันไปนาน จึงถามขึ้นอย่างช้าๆ
หวาซีครุ่นคิดแล้วเอ่ย “น่าจะประมาณสี่สิบกว่าคน สิ่งของชั้นต่ำมีสามสิบกว่าคน มีเพียงหกคนที่อยู่เป็นเพื่อนข้าชั่วชีวิต ทว่าคนที่สำเร็จอย่างแท้จริง มีเพียงคนนี้”
“หวาซี! เจ้าคนวิปริต!” หลังจากจินเฟยเหยาฟังจบ ก็ด่าทออย่างขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน
………………………………………
