เหมือนรูปปั้น ทว่าท่าทางราวกับมีชีวิตทำให้นางรู้สึกไม่สบายใจอย่างมาก
สตรีผู้นี้ออกมาจากหยกประดับชิ้นหนึ่งบนแขนของสยงเทียนคุน บนหยกประดับชิ้นเล็กๆ สลักรูปสตรีกำลังร่ายรำ มีเชือกสีแดงอันงดงามร้อยอยู่บนหยกประดับ ยามนี้กำลังแขวนอยู่บนนิ้วมือของเขาปล่อยปราณวิญญาณอันเข้มข้นออกมา
“นี่เป็นหยกที่ข้าสลักเองกับมือ คือท่าทางของเจ้าในความทรงจำข้า” ในความเงียบงัน มีเสียงอันเศร้าสร้อยของสยงเทียนคุนดังมา
“เจ้าดื้อรั้นเกินไป” จินเฟยเหยาถอนหายใจเบาๆ
สยงเทียนคุนสั่นกระบี่ดอกจวี๋สังหารอย่างสุดแรง น้ำแข็งนรกด้านบนค่อยๆ หลุดร่วง เขาจึงพบว่ากระบี่ดอกจวี๋สังหารถูกไฟนรกของจินเฟยเหยาเผาเสียหาย
“ไม่ได้พบกันหลายปี เคล็ดวิชาในตัวเจ้ายิ่งแปลกประหลาดมากขึ้น แต่ข้าไม่เชื่อว่าวันนี้ข้าจะพ่ายแพ้ในเงื้อมมือเจ้า เจ้าต้องเชื่อใจข้า ข้าจะพาเจ้าไปให้ได้” ความเสียหายของกระบี่ดอกจวี๋สังหารในวันนี้ต้องวางหล่อเลี้ยงในห้วงการรับรู้หลายปีจึงสามารถซ่อมแซมให้หายดี แต่ถ้าสามารถพาจินเฟยเหยาไปได้สยงเทียนคุนคิดว่าคุ้มค่ายิ่ง
จินเฟยเหยาถอนใจยาว นางไม่ได้ใช้ฟองแสงนรก เพราะรู้ว่าไฟนรกเผด็จการเกินไป ต่อให้อีกฝ่ายคือสยงเทียนคุน นางก็ไม่มั่นใจว่าตนเองจะควบคุมไฟนรกให้เผาแต่ของวิเศษแต่ไม่เผาทำร้ายคนได้ เวทนรกดำจำแลงในยามนี้สามารถควบคุมไฟนรกไว้ภายในผลึกได้ พลั้งมือสังหารคนได้ยากกว่า แต่ถ้าสยงเทียนคุนยังยึดมั่นผิดๆ อย่างไม่ยอมได้สติ นางก็ได้
