าเกรงขามเพียงพอ” จินเฟยเหยามองอาวุธเวทแก่นชีวิตที่มีอานุภาพยอดเยี่ยมของพวกเขาอย่างอิจฉา ในใจคันยุบยิบ
ขณะที่นางยุ่งอยู่กับการครุ่นคิดว่าอาวุธเวทแก่นชีวิตเหล่านี้ชิ้นใดร้ายกาจ ศิษย์สำนักจ้งเทียนคนหนึ่งสังเกตเห็นจินเฟยเหยาที่อยู่ว่างๆ ทางด้านข้าง รู้สึกว่าถึงแม้นางจะปรากฏตัวขึ้นทีหลัง ทว่ากลับรู้จักกับสยงเทียนคุน สมควรสังหารไปพร้อมกัน เขาแค่มองผ่านๆ ก็มองออกว่าจินเฟยเหยาเป็นผู้บำเพ็ญเซียนที่เพิ่งสร้างฐาน แม้แต่พลังการบำเพ็ญเพียรยังไม่เสถียร คิดไม่ถึงว่าจะกล้าเข้าดินแดนลึกลับเมืองลั่วเซียน เป็นคนที่เก็บของดีได้[1]แท้ๆ พอคิดถึงตรงนี้ เชือกฮุ่นหยวนในมือของเขาก็บินไปหาจินเฟยเหยา
เชือกฮุ่นหยวนกลายเป็นแสงสีเงินพุ่งมา จินเฟยเหยาลนลานยกมือขึ้น พลังวิญญาณพุ่งออกมาใช้สองมือคว้าแสงสีเงินสายนี้เอาไว้ ได้ยินเสียงดังชี่ พริบตาเชือกก็ถูกแช่แข็งผนึกเป็นน้ำแข็งนรกสีฟ้าเส้นยาว
“เอ๋?”
จินเฟยเหยาสงสัยนิดๆ เหตุใดไฟนรกจึงกลายเป็นเช่นนี้ไปได้ เชือกฮุ่นหยวนด้านในก็แตกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยร่วงลงพื้นตามน้ำแข็งนรกไปด้วย
เชือกฮุ่นหยวนเส้นนี้เปราะบางเกินไป เหตุใดบีบเบาๆ ก็แตกเป็นเสี่ยงๆ จินเฟยเหยามองฝ่ามือ หรือว่านี่คือไฟนรกหลังสร้างฐาน คิดไม่ถึงว่าเลื่อนขั้นแล้วจะมีประสิทธิผลในการผนึกแข็งสูงสุด
ผู้บำเพ็ญเซียนคนนั้นตกตะลึง นี่คืออาวุธเวทชั้นยอดที่ตนเองหลอมสร้างขึ้น คิดไม่ถึงว่าจะถูกจินเฟยเหยาบีบเบาๆ ก็แตกเป็นเสี่
