ของบุรุษหน้าตาเย็นชาแห่งหอชิงซวีที่ปรากฏกายขึ้นเมื่อครู่
ผู้รับใช้สาวสวยคนนี้ พอได้ยินว่าสอบถามถึงบุรุษหน้าตาเย็นชาที่มาเมื่อครู่ สองตาก็เปล่งประกายในพริบตา พูดจนน้ำลายกระเซ็นอย่างตื่นเต้นไม่หยุด
“เขาชื่อไป๋เจี่ยนจู๋ เป็นบุรุษที่คุณสมบัติสูงที่สุดและอายุเยาว์ที่สุดในหอชิงซวี มีพลังวิญญาณผันแปรด้วยนะ ถึงแม้พลังการบำเพ็ญเพียรจะเพิ่งขั้นสร้างฐานช่วงต้น ทว่าผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐานช่วงกลางก็เอาชนะเขาไม่ได้ ทั้งยังเปี่ยมด้วยคุณธรรม ไม่รู้ว่ามารปิศาจนอกรีตมากน้อยเพียงใดตายใต้เงื้อมมือเขา หน้าตาทั้งหล่อเหลาทั้งอ่อนโยนเอาใจใส่ นิสัยเที่ยงธรรม เป็นบุรุษดีๆ ที่หาได้ยากในโลกหนานซานจริงๆ” ผู้รับใช้มองไปเบื้องหน้าด้วยสีหน้าหลงใหล ราวกับไป๋เจี่ยนจู่ยืนยิ้มให้นางอยู่ด้านตรงข้าม
“อ่อนโยนเอาใจใส่?” จินเฟยเหยาอยากจะถามนางว่าตาบอดหรือไม่ ใบหน้าเย็นชาดุจน้ำค้างแข็งตีหน้าขรึมเหมือนก้อนหินก็เรียกว่าอ่อนโยนเอาใจใส่
“อืม” ผู้รับใช้พยักหน้า “ข้าเคยเห็นเขาไกลๆ หลายครั้ง สามารถรับรู้ถึงความอ่อนโยนจากเงาหลังของเขาได้”
ฟังถึงตรงนี้ จินเฟยเหยาก็ปรบมือเอ่ยว่า “แย่แล้ว ข้าเกือบลืมไป วันนี้ยังมีธุระที่ไม่ได้ทำ สหายเซียนท่านนี้ ขออภัยด้วย ข้ามีธุระ ต้องขอตัวก่อน”
ไม่รอให้ผู้รับใช้ได้สติคืนมา จินเฟยเหยาก็รีบวิ่งไปที่ประตู ราวกับมีเรื่องด่วนอะไร ครู่หนึ่งก็หนีออกจากเวทีประลองเป็นตาย
