“พี่ ท่านปู่ทำเพื่อความรุ่งเรืองของตระกูล ท่านในฐานะส่วนหนึ่งของตระกูล เสียสละเล็กน้อยเพื่อตระกูลมีอันใดไม่ได้ ท่านไม่ดูบ้างว่าสิ่งที่ท่านทำในอดีตคือเรื่องอะไร ไม่เห็นผู้อาวุโสอยู่ในสายตา อกตัญญู ทำให้ตระกูลของเราขายหน้าจนหมดสิ้น” น้ำเสียงจินเฟยเหวินพลันเปลี่ยนไป เริ่มตำหนิขึ้นมา
จินเฟยเหยากลับยิ้มแย้ม “เพราะอะไร? เพราะอะไรข้าจึงต้องเสียสละชีวิตเพื่อพวกเจ้า ตระกูลไม่เคยทำเรื่องที่เป็นประโยชน์ต่อข้า เหตุใดข้าจึงต้องใช้ตนเองไปแลกเปลี่ยนกับเส้นทางอันสดใสของพวกเจ้า ข้ามิได้กินต้าเฉ่าอู[1]มากไป ถูกพิษจนสมองเสื่อม”
“เจ้าคนอกตัญญู!” เสียงคำรามด้วยโทสะพลันดังมาจากด้านหลัง
พอจินเฟยเหยาหมุนกายไป ที่แท้เป็นลุงใหญ่ของตนเองพาองครักษ์เฝ้าบ้านกลุ่มหนึ่งมา หลังจากได้รับสารจากจินเฟยเหวิน ก็รีบมาจับคนทันที และคนที่ไปส่งสารคือเด็กหนุ่มอายุสิบสามสิบสี่ปี จินเฟยเหยาเห็นเขาติดตามอยู่ข้างกายลุงใหญ่ ก้มศีรษะค้อมเอวท่าทางกระตือรือร้น ก็มีโทสะอย่างยิ่ง
“เพี๊ยะ” นางก้าวเข้าไปตบเขาอย่างแรง อ้าปากด่าทอ “เจ้าคนสารเลว เสียทีที่ข้าดีต่อเจ้า ตอนทรยศคนอื่นหนีได้ปราดเปรียวนัก”
ฝ่ามือของจินเฟยเหยาไม่เบาเลย พอตบไปก็ตบจนเขาร่วงลงไปกองกับพื้น ถ่มโลหิตสดและฟันที่ปะปนกันออกมาแล้วร้องไห้โฮ ใบหน้าครึ่งซีกบวมขึ้นมาทันที เขากุมใบหน้าแล้วเอ่ยโน้มน้าวอย่างคลุมเครือ “พี่ ท่านอย่าก่อเรื่องสิ ท่านปู่บอกแล้ว ขอเพียงท่านกลับไปโดยดี
