“สหายเซียนจิน เชิญเดินมาทางด้านนี้ ข้าจะพาท่านไปทำความคุ้นเคย” เสื้อหลัวซาน[1]ปักลวดลายงดงาม หยกประดับไข่มุกล้ำค่า ทุกความเคลื่อนไหวมีดอกกล้วยไม้ที่เปลี่ยนรูปมาจากพลังวิญญาณวาบผ่าน กลิ่นหอมบางเบาแผ่กำจาย คนงามดุจเทพธิดา
จินเฟยเหยาเดินติดตามด้านหลังคนงามเช่นนี้ รู้สึกว่าเงาร่างของตนเองปลิวกระจายในรัศมีเจิดจรัสของนาง ไม่รู้สึกถึงการคงอยู่เลยสักนิด
“สหายเซียนจิน นี่คือเรือนสี่สิบสี่ที่เจ้าอยู่ อย่าได้รู้สึกว่าชื่อของเรือนนี้ไม่น่าฟัง เพียงเพราะมีเรือนมากเกินไป ถ้าไม่จัดลำดับเช่นนี้ เกรงว่าคงค้นหาได้ยาก ข้าอยู่เรือนที่สิบห้า มีเวลาว่างก็มาหาข้าบ่อยๆ ได้ เพียงเดินตามหมายเลข ก็สามารถหาเรือนที่สิบห้าได้อย่างสบายๆ” คนงามคล้ายจะยิ้ม หยุดอยู่หน้าประตูเรือน
จินเฟยเหยาฟังคำพูดของนาง ยิ่งไม่มีอะไรจะกล่าว เป็นไปไม่ได้ที่นางจะหาเรือนที่สิบห้าได้อย่างสบายๆ
คนงามเบื้องหน้าชื่อหลิ่วฉี่ปอ เป็นคนแรกในสำนักที่นางคบหาหลังจากเข้าร่วมสำนักเฉวียนเซียน จินเฟยเหยากลับมาจากหุบเขาร้อยหนอนแมลง ทำเงินได้หกเจ็ดพันศิลาวิญญาณ หลังจากคืนบ้านให้กับอาคารที่พักอาศัย นางก็ตรงมาที่สถานที่รับคนของสำนักเฉวียนเซียน ดำเนินการเข้าสำนักเฉวียนเซียน ณ จุดรับสมัครที่สำนักเฉวียนเซียนแล้วเสร็จ ได้รับแผ่นหยกที่เขียนว่าสี่สิบสี่ ก็นั่งรถม้ามาถึงสถานที่ซึ่งคนในสำนักเฉวียนเซียนอยู่อาศัยในเมืองลั่วเซียน
แค่อาศัยป้ายหยกในมือ นางเดินเข้าป
