ขายได้เท่าไหร่ ขนาดกล่องหยกนางยังไม่มี ไม่มีทางจะเก็บรักษาหญ้าวิญญาณให้สดใหม่ได้ ตอนไปถึงเมืองลั่วเซียนก็กลายเป็นหญ้าแห้งไปแล้ว ไม่มีใครซื้อหรอก
จินเฟยเหยาไม่ได้สนใจอะไรมากมาย ในตำรับยาที่บันทึกไว้ใน ‘เคล็ดวิชาฟ้าดินดับสูญ’ มีใบสั่งยาขั้นต่ำสุดใบหนึ่งเป็นยาต้ม คือใช้หญ้าวิญญาณจำนวนมากต้มกับน้ำแล้วแช่ร่างในนั้นโดยตรง ต่อให้เป็นหญ้าวิญญาณแห้งหากต้มไปก็คงมีฤทธิ์ยาอยู่บ้าง สามารถเก็บหญ้าวิญญาณที่นี่ได้เท่าไหร่ก็ถือว่าเท่านั้น อย่างไรสามารถประหยัดได้นิดหนึ่งก็ยังดี
ยันต์บนตัวสยงเทียนคุนใช้หมดเกลี้ยงไปนานแล้ว ยาเสริมพลังก็กินตอนพบเจอกลุ่มสัตว์ปิศาจหลายครั้ง ส่วนกระเป๋าเก็บของก็เกือบจะใส่ไม่พอ จินเฟยเหยากะว่าสามารถออกจากป่าได้แล้ว
หาทิศทางที่ถูกต้อง ทั้งสองคนก็ออกจากป่าอย่างราบรื่น มาถึงถนนใหญ่ที่นำไปยังเมืองลั่วเซียน สยงเทียนคุนครุ่นคิด ล้วงยันต์เดินทางชั้นหนึ่งออกมาสิบใบ มอบให้จินเฟยเหยาห้าใบ ขอเพียงแปะยันต์ชนิดนี้ไว้บนร่าง พอวิ่งขึ้นมาทั้งรวดเร็วทั้งไม่เปลืองแรง เร็วกว่าม้าในโลกมนุษย์หลายเท่า เพียงแต่ยันต์หนึ่งใบจะมีฤทธิ์หนึ่งชั่วยาม ยันต์ห้าแผ่นน่าจะเพียงพอให้พวกเขาสองคนวิ่งไปถึงเมืองลั่วเซียน จินเฟยเหยาหยิบยันต์เดินทาง มีโทสะนิดๆ เจ้าหมอนี่พกพาของดีเช่นนี้ก็ไม่หยิบออกมาแต่แรก ดื้อรั้นจะนั่งรถม้า ทั้งยังเดินอืดอาดอยู่ตั้งนาน
สยงเทียนคุนออกจากบ้านเป็นครั้งแรก ย่อมคิดจะเที่ยวชมทิวทัศน์ต
