บทที่ 256 มาถึง!

บนเส้นทางสวรรค์ หลู่ฉางเซินยืนขึ้น หลังจากหมดธูปไปสองดอก ก็มีค่ายกลสังหารสามรูปแบบแล้ว ในขณะที่หยิบวัสดุออกมา เขาสาปแช่ง: “มันช่างลำบากมาก จริงๆ ถ้าข้าไม่ต้องการความปลอดภัย ข้าก้ไม่มาทำสิ่งเหล่านี้้แน่นอน เซลล์สมองข้าถูกเผาผลาญไปกี่เซลล์แล้วเนี้ย หลังจากคิดเป็น เวลานาน!” “ข้าเริ่มเวียนหัวแล้ว!” “แน่นอน หลังจากเรื่องนี้จบลง ข้าต้องนอนหลับสักตื่นยาวๆ และ บอกให้เย่ชิวไป่ย่างลูกแกะทั้งตัวมาให้ข้า” “ให้หงหยิงปรุงซุปปลาให้อีก” “ให้เสี่ยวเฮย… อืม ไม่จำเป็น” หลังจากบ่นจบ หลู่ฉางเซินก็เริ่มเตรียมการ ค่ายกลแรกขึ้นอยู่กับพลังของยี่หยาง(ความร้อน) เป็นหลัก เสริม ด้วยเจตจำนงแห่งลม มันสามารถปล่อยเพลิงแห่งดวงอาทิตย์ได้ แล้วใช้พายุพัดเพื่อโหมเปลวเพลิง! ทำให้บรรลุผลของการเพิ่มพลังแบบทวีคูณ ค่ายกลนี้ ใช้ร่วมกับค่ายกลผนึกไม้ล้อมมังกร ที่ปล่อยพลัง ออกมาตอนศัตรูถูกขังอยู่ในค่ายกล ขณะมัดหรือกักขังศัตรู ค่ายกลสังหารนี้ จะใช้เพลิงแห่งดวง อาทิตย์จุดไม้ของค่ายกลผนึกไม้ล้อมมังกร แล้วสร้างความเสียหาย อย่างต่อเนื่อง! ค่ายกลนี้เรียกว่าค่ายกลวายุเพลิงสังหาร (เฟิงฉาเจิ้ง)! และค่ายกลที่สอง ค่ายกลนี้ สามารถร่วมมือกับค่ายกลปิดล็อกพื้นที่ ขณะที่ศัตรูถูกปิดกั้นอยู่นั้นพื้นที่ ค่ายกลจะทำการ ระเบิดมิติ! เรียกว่าค่ายกลระเบิดสังหาร (ฝู่เป้าเจิ้ง)! ค่ายกลสุดท้าย ด้วยความช่วยเหลือของ ค่ายกลหมอกผนึก แม่น ้าวิญญาณ มันยะจำกัดออร่าปราณในตัวและรอบๆ ตัวของศัตรู พร้อมทั้งระดมปราณจิตวิญญาณ ให้กลายเป็นทะเลปราณเพื่อ ซัดคลื่นทุกทิศทาง! หลู่ฉางเซินเรียกมันว่าค่ายกลทะเลล้อมสังหาร (ฝู่ไห่เจิ้ง)! อืม น่าจะได้ผล หลู่ฉางเซินคาดการว่า มันจะสามารถดูดพลังชีวิตของศัตรูไป บางส่วนได้ แถมยังสามารถตรึงศัตรูไว้ได้ชั่วขณะ ด้วยค่ายกลใหม่ทั้งสามนี้ เป้าหมายของหลู่ฉางเซินก็ประสบ ผลสำเร็จ หลังจากจัดแจงเรียบร้อย. หลู่ฉางเซินเช็ดหน้าผากของเขา แม้ว่าจะไม่มีเหงื่อออกเลยก็ตาม เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วกล่าวว่า “มันไม่ง่ายเลยจริงๆ” “เอาล่ะ ต่อไป เราแค่รอ เพื่อเห็นผลของมัน” หลังจากกล่าวจบแล้ว หลู่ฉางเซินกระตุ้นค่ายกลผนึกไม้ล้อม มังกร ที่ติดตั้งอยู่ ในค่ายกล ท่อนไม้ยื่นออกมา รวมตัวกัน กลายเป็นเก้าอี้ไม้ หลู่ฉางเซินนั่งบนเกาอี้นั้น หลับตาและพักผ่อน ทำงานใช้สมองมานานแล้ว มันต้องพักก่อน … อีกด้านหนึ่ง หงหยิงนำกองทัพพันธมิตรมายังเส้นทางสวรรค์ แม้จะมีการตัดสินใจแล้วว่า จะต้องต่อสู้กับการรุกรานของกอง นอกเขตแดน อย่างไรก็ตาม ทุกคนก็มีสีหน้าลำบากใจ สิ่งนี้เป็นสิ่งที่ยากจะหลีกเลี่ยงได้ ด้วยความแข็งแกร่งโดยรวมของคู่ต่อสู้นั้น แข็งแกร่งกว่าพวก เขาหลายเท่า! เจ้าต้องรู้ก่อนว่า แม้แต่จักรวรรดิหยุนหวงในสมัยโบราณ ซึ่งรวมกองกำลังทั้งหมดบนโลก! และภายใต้การนำของจักรพรรดินีหยุนหวง มันก็ยังล้มเหลว! ตอนนี้ พวกเขาไม่มีแม้แต่มหาจักรพรรดิที่แข็งแกร่งด้วยซ ้า! แล้วพวกเขาทั้งหมด ไม่มีความตึงเครียดหรือความกลัว มันคง ผิดปกติเกินไปแล้ว ในเวลาเดียวกัน. กองกำลังที่ไม่ได้เข้าร่วมในสงครามครั้งนี้ ก็ยังคงให้ความสนใจกับศึกนี้ตลอดเวลา หากพวกเขาชนะ พวกเขาก้จะสามารถรักษาเขตแดนทุรกันดาร (หมานฮวง)ไว้ได้ แถมยังสามารถพัฒนาต่อไปได้ แล้วถ้าแพ้ล่ะ!? พวกเขาควรไปต้ออย่างไร? ในประวัติศาสตร์ ผู้ที่ไม่เข้าร่วม ส่วนมากมักจะถูกทำลาย อย่างไรก็ตาม พวกเขาไม่มีแรงที่จะเข้าร่วม ไม่ว่ายังไง ก็คงต้องถูกชำระบัญชีด้วย แต่ถึงอย่างนั้น มักจะมีบางกองกำลังที่ไม่มีวิสัยทัศน์เพียงพอ และ ต้องการพัฒนาอย่างมั่นคง แต่มันเป็นไปได้เหรอ? ถ้าชนะขึ้นมา กองกำลังเหล่านั้น จะไม่ถูกผู้อื่นปฏิบัติด้วยดีอีก ในอนาคต พูดง่ายๆ ถ้าพวกเขาแพ้ ก็ถูกทำลาย และสิ่งที่รอพวกเขาอยู่ก็คือ ความตายอย่างช้าๆ … ผ่านไปไม่นานนัก กองทัพพันธมิตรมาถึงเส้นทางสวรรค์ทีละกองทัพ หงหยิงและพวก ก็เห็นหลู่ฉางเซินนอนอยู่บนเก้าอี้ไม้ นางเดินเข้าไปหา หลู่ฉางเซินลืมตาขึ้นแล้วกล่าวว่า “เจ้าพร้อมหรือยัง?” หงหยิงพยักหน้า นางกล่าวอย่างเคร่งขรึม: “การปกป้องเขตแดนทุรกันดาร(หมาน ฮวง)ได้หรือไม่ ขึ้นอยู่กับท่านอาจารย์แล้ว” เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลู่ฉางเซินกลอกตาและกล่าวว่า “อย่าหวังพึ่ง ข้ามาก ข้าจะรั้งศัตรูไว้สักพัก ถ้าไม่ได้ผล ก็ค่อยไปเจอกันที่บ้าน” เย่ชิวไป่และคนอื่นๆ มองหน้ากันและยิ้มอย่างมีอ่อนใจ หงหยิงก็รู้สึกหมดหนทางเล็กน้อยเช่นกัน กล่าวตามตรง ความมั่นใจในใจของนาง ขึ้นอยู่กับหลู่ฉางเซิน โดยสิ้นเชิง! มิฉะนั้น นางจะตัดสินใจเช่นนี้ โดยที่ยังไม่ฟื้นพลังเต็มที่ได้ อย่างไร? มหาเสนาบดีก็เดินเข้ามา และกล่าวด้วยรอยยิ้ม: “การจัดค่ายกล โดยผู้อาวุโส น่าจะอยู่ได้นานแน่นอน” เขาสามารถเป็นอาจารย์พระองค์ได้ สามารถยืนยันความแข็งแกร่งได้โดยธรรมชาติ ตอนนั้นเอง ในกองทัพพันธมิตร จู่ๆ ก็มีผู้อาวุโสที่มีอำนาจกล่าวว่า: “หรือ… หรือเราควรประนีประนอมกับอีกฝ่ายดีไหม?” ทันทีที่กล่าวออกมา ทุกคนต่างตกใจ! มหาเสน่บดีหันไปมอง ด้วยสีหน้าเศร้าหมองทันที หงหยิงก็ขมวดคิ้วเล็กน้อยเช่นกัน น่ารังเกียจ! ในเวลานี้ มาพูดคำลักษณะนี้ มันจะส่งผลต่อขวัญและกำลังใจของกองทัพอย่างมาก! การเดินทัพเพื่อทำสงครามนั้น องค์ประกอบแรกคือความแข็งแกร่งโดยรวม ในขณะเดียวกัน ขวัญกำลังใจก็สำคัญเช่นกัน! หากเจ้าไม่มีความกล้าหาญและกลัวความตาย ไม่ว่าเจ้าจะ แข็งแกร่งแค่ไหน เจ้าก็ถูกโค่นล้มจนได้! ไม่ต้องกล่าวถึง ความแข็งแกร่งโดยรวมของกองทัพพันธมิตรใน วันนี้ มันตามหลังคู่แข่งไปไกลมาก! ใบหน้าของผู้อาวุโสที่กล่าว เต็มไปด้วยความกลัวและความกังวล และไม่รู้ว่านั่นคือความกลัวของศัตรู หรือกลัวหงหยิงและคนอื่นๆ… “ความแข็งแกร่งของคู่ต่อสู้นั้นแข็งแกร่งมาก เราไม่ใช่คู่ต่อสู้ อย่างแน่นอน” “ถ้าเรามอบสิ่งที่อีกฝ่ายต้องการเพื่อแลกกับชีวิตของเรา” “มันจะดีกว่าไหม…” แต่ยังกล่าวไม่จบ มีเจตจำนงดาบแทงทะลุคิ้วของบุคคลผู้นี้! ดวงตาของผู้อาวุโสช่างน่าสมเพช และในไม่ช้าดวงตาของเขาก็ สูญเสียความแวววาว! ตกลงมาจากท้องฟ้า อย่างไร้เรี่ยวแรง! ผู้ที่จดการคือหลู่ฉางเซิง! เขาค่อยๆ ลุกขึ้นจากเก้าอี้ไม้ ใบหน้าของเขาสงบนิ่ง แต่ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยจิตสังหาร! ในช่วงเวลาคับขันนี้ ดันกล่าวคำที่กระทบกระเทือนขวัญกำลังใจ ถ้าไม่มีใครสั่งให้พูด หลู่ฉางเซินไม่เชื่อแน่นอน! ทันใดนั้น เขาหันหน้าไปมองหงหยิงและกล่าวอย่างใจเย็น “เจ้า บอกว่า เจ้าพร้อมแล้วไม่ใช่เหรอ?” ใบหน้าของหงหยิงน่าเกลียดเล็กน้อย และนางกล่าวว่า “ข้าขอ โทษท่านอาจารย์ มันเป็นความผิดของข้าเอง” หลู่ฉางเซินไม่ได้กล่าวโทษเพิ่มเติม เพราะเรื่องนี้ เขาแทบจะด่ามารดามันในใจแล้ว เขาไม่ต้องการแพ้การต่อสู้ครั้งนี้! หากข้าแพ้ ข้าจะสูญเสียชีวิตจากการตกปลา! “เจ้าจัดการกับเรื่องนี้ก่อน” หงหยิงพยักหน้า นางเริ่มสั่งให้กองพลเก้าสวรรค์ ควบคุมกองทัพ ทันที เพื่อควบคุมขวัญกำลังใจของกองทัพ อย่างไรก็ตาม มันไม่ได้ผลมากนัก เห็นได้ชัดว่า คำกล่าวของผู้อาวุโสผู้ที่ตายนั้น ทำให้หัวใจของ ทุกคนสั่นไหว เจ้าสำนักหยาน หลินหลูเฟิ่ง และคนอื่นๆ ก็ดูน่าเกลียดเช่นกัน “น่าจะเป็นนิกายพุทธะ” “มีเพียงพวกเขาเท่านั้น ที่สามารถมีแทรกซึมในกองทัพ พันธมิตรได้” “น่าจะใช่……” ทันใดนั้น ณ เวลานี้ เหนือเส้นทางสวรรค์ มีออร่าปราณมหาศาลไหล ออกมา! ทุกคนหันไปมอง! หงหยิงกล่าวด้วยน ้าเสียงที่เข้มข้นว่า: “พวกเขามาแล้ว…” มากันแล้ว! ผู้คนจากนอกเขตแดน มารวมตัวกันนอกเส้นทางสวรรค์! ศัตรูพร้อมโจมตีได้ตลอดเวลา! หลู่ฉางเซินก็มองเข้าไปเช่นกัน ดวงตาเขาดูนิ่งฌฉย แต่ในใจกลับตื่นตระหนก! ข้าไม่รู้ว่า ค่ายกลที่ข้าจัดไว้ มันจะมีผลกับพวกเขาหรือเปล่า!? ณ ขณะนี้ เหนือท้องฟ้าด้านนอกเส้นทางสวรรค์ กงเจียงหานมองอย่างเฉยเมยมายังเส้นทางสวรรค์ ราวกับว่าเขา สามารถมองเห็นกองทัพพันธมิตร “ส่งมอบหัวใจแห่งเขตแดนมา แล้วข้าจะปล่อยให้เจ้ารอดชีวิต หรือไม่ แล้วแต่ข้าจะจัดการ” “แต่ถ้าจ้าไม่ส่ง ข้าก็จะบังคับเอามันมาจากเจ้า และสังหารพวก เจ้าทิ้งให้หมด!”