รห้าดาว ณ แดนพรายไม่ได้ แต่การมีของกินตลอดวันย่อมทำให้ข้าอิ่มท้องอิ่มใจเสมอ เสียอย่างเดียว เจ้าเสือโผล่หน้าก่อกวนตลอด ไม่มันแย่งของข้าวข้าก็ข้าแย่งขนมมัน พวกเราตีกันทุกวัน ทะเลาะจนพี่เพลกับพี่ซัฟเฟอร์ซึ่งเป็นขาประจำห้องอาหารชินตาสุดๆ
“งานผู้ส่งสารน่าสนุกแต่ก็ลำบากสุดๆ ต้องหาลูกค้า แล้วยังเสี่ยงกับการโดนพวกไม่หวังดีจ้างวานหลอกๆ ไปฆ่าด้วย พลังของพยัคฆ์เมฆาน่ะน่าอิจฉามากใช่ไหมล่ะ เจ้านายอย่างข้าเลยเสี่ยงตายอยู่ทุกวัน” ข้าพูดหลังเคี้ยวจนหมด เลยมีช่วงพักแก้มเพื่อแกะเปลือกกุ้งมังกรตัวต่อไป “เอ้าเอ็นอาอาอ็อีแอ้ว อ่างๆ อ็อ่งโอสเออร์อ้อมอายเอ็นไอ้อะ อ้าออบ ( เจ้าเป็นดาราก็ดีแล้ว ว่างๆ ก็ส่งโปสเตอร์พร้อมลายเซ็นได้นะ ข้าชอบ )”
‘ชักอยากเปลี่ยนเจ้านายจริงๆ แล้วสิ’
อย่าฝัน!
ข้าทะเลาะกับเจ้าเสือในใจขณะเคี้ยวกุ้งตัวใหม่งุบงับมีความสุข เว็กซ์เลอร์ใจป้ำมาก เขาอยากเป็นเพื่อนกับข้าจนยอมจ่ายไม่อั้นเพื่อฟังเรื่องราวภารกิจต่างๆ เพราะถ้าไม่นับพยัคฆ์เมฆา ผู้ส่งสารแห่งสามภพมีเพียงเจ็ดคนเท่านั้น แถมแต่ละคนมีนิสัยเป็นเอกลักษณ์สุดๆ
คนหนึ่งตัวติดกับเสือขี้เซา เรียกยาหยีไม่ขาดปาก อีกคนก็ทำตัวเหมือนเด็กให้พยัคฆ์เมฆาปรนนิบัติรับใช้ คนหนึ่งออกจากสมาพันธ์ไม่ได้ อีกคนก็เป็นหัวหน้าที่โดนกองเอกสารท
