กดให้ตัวชาก็ปรากฏวาบ ไม่รู้ว่าป่านนี้เขาจะเป็นยังไงบ้าง ถูกยิงจนหายไปครึ่งร่างขนาดนั้นคงต้องเก็บตัวรักษาอยู่นาน
“ยินดีต้อนรับ”
เสียงกล่าวของพนักงานต้อนรับทำให้ข้าเงยหน้าจากจานปลา เพราะภัตตาคารนี้แพงมาก มีแต่พวกเศรษฐีแดนพรายและชาวต่างแดนโคตรรวยเท่านั้นที่ใช้บริการ เลยอยากดูหน้าหน่อยตามประสาครึ่งเทพจนกรอบ พลันข้ามุดตัวไปอยู่ใต้โต๊ะ ทำเอาเว็กซ์กะพริบตาปริบๆ ว่าผีตัวไหนเข้าสิงกันล่ะเนี่ย
“เซอเซส?”
“ชู่” ข้าจุปากส่งสัญญาณให้เว็กซ์ เพราะผู้มาเยือนคือชายสวมชุดสูทสุภาพ ผมสีดำปัดพาดมาด้านหน้า ดวงตาคมปลาบโคตรน่ากลัวชวนให้ผู้คนศิโรราบ
ใช่แล้ว…หมอนั่นคือฮาเวสเตอร์!
โบราณว่ากันว่าเกลียดสิ่งใดมักเจอสิ่งนั้น ท่าจะจริง
“ข้าปวดท้อง สงสัยจะกินเยอะเกินไป ขอตัวกลับก่อนนะเว็กซ์ ไว้เจอกัน”
โฟรเซนใช้เวทข้ามมิติพาข้าวาร์ปกลับสมาพันธ์ เพราะข้าในตอนนี้ยังยิงปืนไม่คล่อง จะเอาอะไรไปสู้กับฮาเวสเตอร์ที่ถึกเหมือนแมลงสาบ ไม่สิ…ยิ่งกว่าแมลงสาบ!
ส่วนเจ้าเสือหนักกว่า เมื่อไม่มีวงเวทของท่านราพิตต์ก็ออกจากตราพันธะนานๆ ไม่ได้ แล้วจะปะทะกับลูกชายหัวหน้าองค์กรลับที่มีพลังลึกลับมากมายได้ยังไง
“ซวยชะมัด ทำไมข้าถึงซวยแบบนี้นะ”
“ต่อให้เจ้าจะซวย…”
เจ้าเสือโผล่มาหัวเราะขำข้าที่กุมหัวร้องโอดโอยเพราะเสียดายอา
