รวดเร็วโดยไม่มีใครทันตั้งตัว
“ใจเย็นๆ ชาเร็ต ข้าไม่เป็นอะไร” ท่านราพิตต์รีบเอ่ยกับพยัคฆ์เมฆาที่เกือบจะเชือดคอศัตรู หากเอรินรวดเร็วที่สุด ชาเร็ตก็ไปมาอย่างไร้ร่องรอยที่สุด ราวกับนักฆ่าที่กลบกลิ่นอายตัวเองเพื่อสังหารเหยื่อด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึก
ชาเร็ตไม่ตอบ แต่กลับปล่อยเงามืดผ่านคมมีดห่มคลุมทั่วร่างอีกฝ่ายอย่างน่ากลัวจนฮาเวสเตอร์กระอักเลือดและทรุดตัว เจ้าเสือไม่รอช้า รีบกระทืบหัวเข่าของอีกฝ่ายจนได้ยินเสียงดังกรอบ แถมยังใช้กรงเล็บกะซวกหัวไหล่ทั้งสองข้าง
มันทำตามที่เคยสอนข้า หากไม่อยากฆ่า ก็แค่ทำให้เหยื่อขยับตัวไม่ได้…
“เจ้ามีปัญหาอะไรกับเจ้านายข้านัก หือ”
เจ้าเสือมองร่างใต้ฝ่าเท้าด้วยสายตาวาวโรจน์ขณะเหยียบแผลตรงกลางท้องจนเลือดที่หยุดไปแล้วทะลักนอง ดูเหมือนว่าระหว่างที่พวกเราข้ามจากแดนทะเลทรายมาสมาพันธ์ อีกฝ่ายจะฉวยโอกาสฟื้นฟูบาดแผลจนเกือบเป็นปกติ แต่ในเมื่อเจ้าเสือจับตาดูอย่างดี แถมยังค้นตัวแล้วว่าไม่มียารักษาใดๆ งั้นเขาทำได้อย่างไร
แล้วยังไม่นับการแก้เวทแช่แข็งของท่านราพิตต์อีก สมแล้วที่เป็นหัวหน้าหน่วยองค์กรลับ แข็งแรงถึกทนสุดๆ
“เพราะเจ้า…ควรเป็นของข้า” ฮาเวสเตอร์เอ่ยทั้งที่เลือดกบปาก “พยัคฆ์เมฆาทั้งหมด…ควรเป็นของพวกข้า!”
เปรี้ยง!!!
พลันสายฟ้าสีดำฟาดเปรี้ยงกลาง
