ได้แล้วนอกจากเชื่อฟังคำสั่งของฮาเวสเตอร์ หัวหน้าเผ่างูที่ขึ้นชื่อเรื่องเจ้าเล่ห์กลิ้งกลอกอย่างเจ้าคงไม่ยอมเป็นหมากให้คนอื่นใช้งานใช่หรือไม่ หรือว่าศักดิ์ศรีของเจ้ามีค่าเพียงเท่านั้นจริงๆ”
“ไม่ใช่!” โพดีเซิร์กได้โอกาสเอ่ยแทรกเสียที เขากำหอกจนหักเป็นสองท่อน โกรธจนตาแดง “เผ่างูคือของข้า ไม่ใช่ของใคร และไม่จำเป็นต้องฟังคำสั่งผู้ใด หากเรื่องที่เจ้าพูดคือความจริง…”
“ถ้าเจ้าไม่เชื่อข้าก็ไปถามหัวหน้าเผ่าแมงป่องกับเผ่าอูฐสิ เชิญเลย ข้าจะเป็นเด็กดีนั่งรออยู่ตรงนี้นี่แหละ”
โพดีเซิร์กไม่กล้าไปแหงอยู่แล้ว เพราะทุกอย่างลงล็อกโป๊ะเชะทุกอย่าง
“แล้วข้าต้องทำอย่างไร ข้า…ข้า…”
นี่แหละคำถามที่รอคอย!
เห็นสีหน้าสับสนทำตัวไม่ถูกของโพดีเซิร์ก ข้าก็ได้เวลาร่ายมนตร์เอ๊ย เป่าหูเพื่อหลอกใช้อีกฝ่ายล่อลวงคนขององค์กรลับให้ปรากฏตัว
‘ขอแนะนำให้เจ้าเลิกยิ้มกว้างดีใจก่อนที่ความจะแตก’
ข้อแนะนำของโฟรเซนทำให้ข้าจำใจต้องตีหน้าขรึมอย่างขัดๆ
“ง่ายๆ สั้นๆ และได้ใจความ”
ข้าเอ่ยเสียงเรียบพยายามวางตัวไม่ให้ดูตื่นเต้นมากเกินไป
“บอกทางนั้นว่าเจ้าจับตัวผู้ส่งสารแห่งสามภพได้อีกครั้ง แล้วข้าจะจัดการต่อเอง”
ใช่ โดยใช้ข้าเป็นเหยื่อเนี่ยแหละ!
