“ซุกซนจริงๆ เด็กใหม่คราวนี้น่าสนใจดีนะ”
ราพิตต์วิจารณ์ด้วยแววตาเอ็นดู
“น่ารำคาญต่างหาก” เจ้าเสือเอ่ยพลางกระแทกตัวนั่งเก้าอี้ข้างๆ ข้า
“ส่วนคู่หูตรงนั้นน่ะ…จะโทษตัวเองข้าก็ไม่ว่าหรอกนะ แต่ที่แน่ๆ คือพวกเจ้ากำลังยืนขวางทางชาเร็ตของข้า”
ซีเอลผุดลุก รีบจูงมือจีเซลเข้ามานั่งบนเก้าอี้ที่ราพิตต์เพิ่งดีดนิ้วสร้างเพิ่ม
“คอยื่นคอยาวแล้วนั่น” เจ้าเสือแซะเมื่อข้าชะเง้อหน้าอยากเห็นพยัคฆ์เมฆาของหัวหน้าสมาพันธ์รุ่นแรกสุดๆ และเมื่อเห็นร่างหนึ่งเดินมาพร้อมปิดประตูกระท่อมเรียบร้อย ข้าก็เอียงคออย่างประหลาดใจ
ชาเร็ต…หรือชาเร็ตต้านั้นดูเด็กพอๆ กับข้า แต่กลับสูงโปร่งพอๆ กับโฟรเซน ผมสีดำยาวถึงกลางหลังถูกปล่อยสยายทิ้งตัวราวน้ำตก ศีรษะคาดด้วยผ้าที่คล้ายกับนำเศษผ้าหลายๆ ชิ้นมาเย็บต่อเข้าด้วยกันเช่นเดียวกับเสื้อผ้าที่สวมใส่และผู้เป็นนาย ดวงตาสีขี้เถ้าคล้ายสีผมของราพิตต์นั้นไร้แวว ดั่งตุ๊กตาไร้ชีวิตก็ไม่ปาน
“มานั่งนี่สิชาเร็ต ข้าชงชาอุ่นๆ รอเจ้าเลยนะเนี่ย” ราพิตต์เชิญชวน ขณะที่ชาเร็ตได้แต่พยักหน้ารับคำช้าๆ ใบหน้าเยาว์วัยของชายหนุ่มไม่เปลี่ยนสักนิด ไม่ขยับแม้มุมปาก นิ่งจนน่าทึ่ง
แล้วยังไม่นับท่าเดินติดขัดดูตะกุกตะกักเหมือนเด็กหัดเดินอีก เขาดูเลื่อนลอยราวเงาที่จับไม่ได้ราวไม่มีอยู่จริง จนกระทั่
