เมื่อไม่มีพิกัดระบุชัด เจ้าเสือก็กะระยะเอาเองโดยตั้งใจให้ห่างจากฝั่งสเกลปิออซพอสมควร แต่ไกลจากเดิมมากแค่ไหนข้าก็ไม่รู้หรอก เพราะเมื่อหล่นตุบอีกครั้งรอบกายข้าก็ยังคงเป็นทราย…ทราย…และทราย
“โฟรเซน เจ้าว่าโพดีเซิร์กอะไรนั่นจะอยู่แถวนี้ไหม” ข้าเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเหนื่อยอ่อนพลางลูบปืนสีดำกระบอกโตในมือเบาๆ เพื่อสำรวจรอยขีดข่วน หวังว่าที่ข้าจับปืนฟาดเต็มแรงใส่หัวสเกลปิออซเมื่อครู่คงไม่ทำให้ชำรุดหรอกนะ
‘จากความซวยของเจ้า ข้าคิดว่าน่าจะไม่’
…ไม่ช่วยให้กำลังใจกันสักนิด อย่าโผล่หน้าออกมาเชียวนะจะเอาปืนฟาดให้! ก่อนหน้านี้ตีเท่าไรก็ไม่ชนะ คราวนี้แหละมีสิทธิ์ทำให้แมวตัวโตยอมแพ้แล้ว
‘ต่อให้มีอุปกรณ์เสริม เจ้าก็ฟาดข้าไม่โดนหรอก’
พูดอีกก็ถูกอีก ข้าเม้มปากก่อนจะล้วงกระเป๋าสะพายเพื่อหยิบข้อมูลแดนทะเลทรายมาอ่านต่อ เอ๊ะ เดี๋ยวนะ ทำไมไม่มีล่ะ
‘เจ้าทิ้งไว้กับไอ้สเกลปิออซไง เจ้าเซ่อ’
จริงสิ เมื่อกี้ข้านั่งอ่านแล้วโดนขู่ เลยยกสองมือจนเผลอทิ้งปึกกระดาษสินะ
ถึงอยากได้คืนแต่กลับไปตอนนี้ไม่น่าจะดี ทั้งต่อยทั้งฟาดหัวลูกชายของหัวหน้าเผ่าแมงป่องขนาดนี้ บางทีทางนั้นอาจจะรวบรวมคนมากขึ้นเพื่อไล่ล่าข้าก็เป็นได้
‘เจ้าจะกังวลอะไร ไม่ได้อยากอ่านแต่แรกไม่ใช่หรือไง’
“ข้าอยากรู้ว่าสาม
