่ายแต่ก็ทำได้ยากจริงๆ นั่นแหละ แต่รู้ไว้ก็ไม่เสียหาย เผื่อจะมีประโยชน์ในการทำงานที่เจ้าจะได้รับมอบหมายหลังจากนี้”
ข้าหูผึ่ง ตั้งใจฟังเต็มที่
“เจ้าต้องสงบจิตใจตัวเอง อย่าคิดถ้อยคำอันใดให้เกิดความฟุ้งซ่าน เมื่อเจ้าพูดก็จงรู้ตัวว่าพูด เมื่อเจ้าคิดก็จงรับรู้ไว้ว่ากำลังคิด หากเจ้าทำเช่นนี้ ความคิดของเจ้าจะว่างเปล่าเมื่อโดนอ่านใจ และไม่ว่าใครก็ตามจะเจาะเกราะป้องกันในจิตใจเจ้าไม่ได้ เข้าใจหรือไม่”
“ขอบคุณขอรับ” ข้าไม่ตอบว่าเข้าใจ เพราะไม่เข้าใจน่ะสิ ฟังแล้วเหมือนง่ายแต่ยากจริงด้วย ไม่ให้ข้าคิดเยอะก็เหมือนห้ามไม่ให้ข้ากินข้าวนั่นแหละ
“ข้าบอกแล้วว่าเจ้าทำไม่ได้หรอก ไก่อ่อนเอ๊ย”
เจ้าสิเสือขนร่วง ร่วงติดมือข้าเลยเนี่ย!!
“ถ้าเจ้ากระชากขนข้าอีก รอบหน้าจะไม่ให้ขี่หลังแล้ว” โฟรเซนทำหน้าดุทันที
“ข้าบอกแล้วไงว่าไม่ตั้งใจ เจ้าอย่าโกรธสิ” แล้วทำไมข้าต้องง้อเจ้าเสือด้วยเนี่ย ปากไม่ตรงกับใจแล้วยังขี้งอนอีก สมเป็นแมวตัวใหญ่จริงๆ
“เอาล่ะ ในเมื่อรับน้องเสร็จแล้ว งั้นข้ากับเอรินขอตัวละ ขอให้เจ้าโชคดีแล้วกัน เพราะคนต่อไปไม่ง่ายเหมือนข้าหรอกนะ”
“คนต่อไป?”
“รับน้อง ความหมายตรงตัวคือสมาชิกทุกคนในสมาพันธ์มาดูน้ำหน้าเจ้าอย่างไรล่ะ แล้วคิดหรือว่าคืนนี้จะจบง่ายๆ” เจ้า
