สถานศึกษาหลวงนครหลวงคงเกินจริงเรื่องรูปลักษณ์ของหลินซือหาน แต่ตัวจริงกลับงามยิ่งกว่ารูป
ผิวเนียนราวไข่มุก ใบหน้าหลงเมือง รูปกายสมส่วน ราวรวมทุกความงามไว้
หลายคนรอบๆ ซุบซิบถึงความงามของหลินซือหาน
ความงามของฉู่เมิ่งเหยาดูเหมือนไร้ค่าเมื่อเทียบกับหลินซือหาน
…
ด้านนอกตระกูลหลิน
หวังฮ่าวเดินช้าๆ มุ่งสู่ตระกูลหลิน
ข้างกายเขามีสมาชิกสมาคมเทียนอู่หลายคน ซึ่งจะเข้าร่วมการสำรวจซากโบราณ
“หวังฮ่าว ข้างหน้าคือตระกูลหลิน…” ชายวัยกลางคนข้างหวังฮ่าวกล่าว
ชายผู้นี้คือโจวไป๋ยอดฝีมือปรมาจารย์ขั้นเจ็ด
ด้านหลังมีปรมาจารย์ขั้นแปดสองคนสวี่หรงเซียนและหลิวเหอลิน
หวังฮ่าวใช้พลังจิตสแกนโดยสัญชาตญาณ แต่พบว่าพลังจิตถูกบางอย่างขวางไว้
ไม่อาจสำรวจภายในตระกูลหลินได้
ดูเหมือนตระกูลหลินจัดวางค่ายกลไว้ หวังฮ่าวรู้สึกเสียดายเล็กน้อย
แต่เขายังคงตามโจวไป๋และคนอื่นๆ เข้าไป
“ปรมาจารย์โจว มาเกือบช้าสุดเลย… มาแบบนี้ ต้องดื่มสักหน่อย!” เมื่อเข้ามา เสียงร่าเริงดังขึ้น
เป็นหลินถงบิดาของหลินเฉิง ยอดฝีมือระดับปรมาจารย์
มีข่าวลือว่าเขาก้าวสู่ยอดปรมาจารย์แล้ว
แต่ไม่มีใครเห็นเขาลงมือ ข่าวลือจึงไม่ได้รับการยืนยัน
ถึงกระนั้น พลังของหลินถงก็ไม่อาจปฏิเสธได้ น่าตื่นตะลึง
หลังทักทาย หลินถงพาหวังฮ่าวและคนอื่นๆ เข้านั่ง
เมื่อหวังฮ่าวเข้าห้องโถงงานเลี้ยง สายตานับไม่ถ้วนจับจ้องเขา
หลินเฉิงที่อยู่ไกลส่งยิ้มบางๆ ราวปลดปล่อยความเป็นมิตร
ไม่ไกล
