ะท้านภายใต้การโจมตีของสายฟ้า
“ไอ้มั่วหลัว อย่าหวังควบคุมข้า…” ในร่างของหลินเฉิงมีเมล็ดมารปลดปล่อยกลิ่นอายมืดมิด
กลิ่นอายนั้นเต็มไปด้วยความโหดร้าย
ใบหน้าของหลินเฉิงบิดเบี้ยว
ไม่รู้เพราะเมล็ดมารหรือการกระตุ้นจากพลังสายฟ้า
พลังสายฟ้าไหลเวียนในร่างของหลินเฉิง
กลิ่นอายของเมล็ดมารอ่อนลงภายใต้การชะล้างของสายฟ้า
นานแค่ไหนไม่รู้ เมื่อพลังสายฟ้าทำลายต่อไป เมล็ดมารในร่างของหลินเฉิงถูกกำจัด
หลินเฉิงถอนหายใจ … คิดว่าเล่ห์กลนี้จะควบคุมข้าได้?
ฝันไป…
ตอนนี้หลินเฉิงอ่อนล้า ตัวเต็มไปด้วยรอยไหม้
แต่เมื่อรู้ว่าเมล็ดมารถูกกำจัด เขายินดีจากใจ
หลินเฉิงหยิบขวดยารักษาออกมากลืนลงไป
เมื่อยารักษาทำงาน
กลิ่นอายของเขาค่อยๆ คมกริบ
“ไม่…”
ขณะฟื้นฟู หลินเฉิงร้องตะโกน เมล็ดมารปรากฏในร่างอีกครั้ง
กลิ่นอายของมันยิ่งรุนแรง
ความโหดร้ายรุกรานร่างกายของเขา
ความเจ็บปวดไร้ขอบเขตแผ่ซ่าน
แม้ร่างกายระดับปรมาจารย์ของหลินเฉิงยังสั่นสะท้าน
ดวงตาของเขาปรากฏกลิ่นอายมืดมิด เสียงร้องโหยหวนดังก้องในห้องลับ
พลังสายฟ้าชะล้างร่างของเขา
“อย่าควบคุมข้า… อย่าควบคุมข้า…” หลินเฉิงตะโกน ใช้พลังสายฟ้าท่วมร่าง
“หลินเฉิง ยอมแพ้เถอะ มนุษย์อย่างเจ้าไร้ความหวังแล้ว…”
เสียงทุ้มต่ำดังจากเมล็ดมาร
“ออกไปจากร่างข้า ออกไป…” หลินเฉิงถูกความเจ็บปวดกลืนกินจนเสียสติ
เขาต้องการทำลายเมล็ดมาร…
ต่อให้ร่างแหลกสลายก็ไม่กลัว…
“หน้าไม่อาย… ถ้าเจ้ายังดื้อด้าน เจ้าจะ
