บทที่ 141 ดาบน้ำแข็งสายฟ้าลึกล้ำ
หวังฮ่าวสำรวจรอบ ๆ
แต่ไม่พบอาวุธระดับสูง
สูงสุดแค่ระดับ B…
แม้แต่อาวุธระดับ A ก็ไม่มี
หวังฮ่าวส่ายหัว เดี๋ยวถามพนักงานดีกว่า
ไม่นาน พนักงานคนนั้นกลับมา พร้อมชายในชุดสูท อายุราวสามสิบปี เดินมาด้วยรอยยิ้ม
“สวัสดีครับ คุณหวังฮ่าว ผมคือจูเหวิน ผู้จัดการห้างนักรบ เชิญไปที่ห้องรับรองวีไอพี!” ชายวัยกลางคนกล่าวอย่างนอบน้อม
หวังฮ่าวพยักหน้า ไม่แปลกใจที่ผู้จัดการรู้จักเขา
เขาก็เป็นบุคคลมีชื่อเสียงอยู่บ้าง
ถ้าผู้จัดการห้างนักรบจำหวังฮ่าวที่กำลังโด่งดังในเมืองหลวงจักรพรรดิไม่ได้ ตำแหน่งนี้คงถึงจุดจบ
หวังฮ่าว… เด็กหนุ่มนี้คือหวังฮ่าว
พนักงานด้านหลังตกใจ ถึงว่าคุ้นหน้า ที่แท้คือหวังฮ่าว
ไม่นาน จูเหวินพาหวังฮ่าวมาถึงห้องที่ตกแต่งอย่างสง่างาม
ในห้องมีชาชั้นดีพร้อมกลิ่นหอมจาง ๆ
“ฉันต้องการซื้อสูตรยาและสมุนไพรสำหรับปรุงยา!” หวังฮ่าวกล่าวตรงประเด็น
จูเหวินตาเป็นประกาย สูตรยาและสมุนไพร
“หรือว่าคุณหวังฮ่าวยังเชี่ยวชาญการปรุงยาด้วย?” จูเหวินมองหวังฮ่าวด้วยสายตาเร่าร้อน
หวังฮ่าวเกาหัว กล่าวอย่างขวยเขิน “ฉันไม่เคยปรุง แค่อยากลองเล่น ๆ …”
จูเหวินมุมปากกระตุก ไม่เคยปรุง ลองเล่น ๆ … อัจฉริยะคนนี้มันอะไรกัน…
จูเหวินสูดหายใจลึก “ไม่ทราบว่าคุณหวังฮ่าวต้องการสูตรยาแบบไหน ห้างนักรบของเรามีสูตรยาอยู่บ้าง…”
หวังฮ่าวซื้อสูตรยาระดับวิญญาณสองชนิดที่ห้างนักรบ
ทั้งสองเหมาะสำหรับปรมาจารย์