มืองอันเจริญรุ่งเรือง
ถนนเต็มไปด้วยเสียงมากมาย
ข้างถนนมีโรงแรมหรูหรา
“คุณชายจาง ตอนนี้หวังฮ่าวมีพลังที่แข็งแกร่งเกินไป พวกเราเพียงลำพังคงจัดการเขาไม่ได้!” ชายหนุ่มในชุดเชิ้ตสีน้ำเงินถือแก้วไวน์แดงราคาแพง กล่าวอย่างราบเรียบ
ข้างๆ มีชายหนุ่มอีกคน กอดหญิงสาวหน้าตาน่ารักไว้ในอ้อมแขน มือของเขาเคลื่อนไหวไปทั่วร่างของเธอ
หญิงสาวขมวดคิ้วจากแรงบีบอันหนักหน่วงของเขา ดูทรมาน
แต่ด้วยฐานะและอำนาจของทั้งสอง เธอไม่กล้าแสดงความไม่พอใจ
“คุณชายหลิน ตราสั่งโบราณเทวะมารอยู่ในมือของหวังฮ่าว ฉันยอมรับว่าพ่ายแพ้ให้เขา!”จางเหวินเทาเล่นกับหญิงสาวในอ้อมแขนต่อไป กล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบ
“ปัง!!!”
หลินอันได้ยินดังนั้น ทุบแก้วไวน์ลงพื้นอย่างแรง
บรรยากาศในห้องเปลี่ยนเป็นตึงเครียดในทันที
หญิงสาวในอ้อมแขนของจางเหวินเทากอดเขาแน่นโดยไม่รู้ตัว
“คุณชายจางช่างใจกว้าง ยอมรับความพ่ายแพ้… ตราสั่งโบราณเทวะมารนั่นได้มายังไง ฉันไม่รู้หรือไง?” หลินอันแค่นเสียง ความไม่พอใจปรากฏชัด
สีหน้าของจางเหวินเทาเปลี่ยนเป็นซีดขาว
“หวังฮ่าวมีฐานะอะไร มีพลังแค่ไหน นายไม่รู้หรือ? อยากแย่งตราสั่งโบราณเทวะมารคืนจากเขา นายฝันไปเถอะ!” จางเหวินเทานึกอะไรบางอย่าง กล่าวอย่างเย็นชา
หลินอันตาแคบลง จางเหวินเทาพูดถูก แม้ว่าหวังฮ่าวจะมาจากเมืองเล็กๆ
แต่เขาก็เข้าร่วมสมาคมเทียนอู่และได้รับความสำคัญอย่างมาก
ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้หวังฮ่าวสามารถบดขยี้ยอดอัจฉริย
