บทที่ 135 ผลึกมารศักดิ์สิทธิ์
เมื่อนึกถึงมนุษย์ผู้นั้น มารลั่วรู้สึกขบขัน
ยอดฝีมือมนุษย์มาขอความช่วยเหลือจากเผ่ามาร
แม้มนุษย์ผู้นั้นซ่อนกลิ่นอาย แต่กลิ่นน่ารังเกียจนั้น มารลั่วรู้ทันที
เป็นยอดฝีมือของมนุษย์…
ดูเหมือนโชคชะตาของมนุษย์ใกล้สิ้นสุด
มารลั่วคิดอย่างเหยียดหยาม แล้วครุ่นคิดคำของมารเถิง
“มารเถิง แม้เจ้ามีผลงานปกป้องข้าตอนทะลวง แต่ผลงานนั้นไม่พอให้เจ้าได้พบมารศักดิ์สิทธิ์กู่หลิง!” มารลั่วกล่าวอย่างเย็นชา
เมื่อมารลั่วพูด มารเถิงหน้าเปลี่ยน แต่ก็รู้ว่าจริง
มารศักดิ์สิทธิ์กู่หลิงยุ่งมาก ไหนจะมีเวลาช่วยตัวเล็ก ๆ จากเผ่ามารหยก
แต่น้องชายตายอย่างน่าสังเวช หากปล่อยให้ฆาตกรลอยนวล…
มารเถิงหน้าตาเปลี่ยนไปมา แววตาเผยความโหดเหี้ยม
ในเมื่อเป็นเช่นนี้…
“ท่านมารลั่ว ข้าได้ผลึกมารศักดิ์สิทธิ์จากถ้ำมารหยก หากมารศักดิ์สิทธิ์กู่หลิงช่วยหาตัวฆาตกรที่น้องข้าตาย ข้ายินดีมอบผลึกมารศักดิ์สิทธิ์ให้ท่าน!” มารเถิงกัดฟันกล่าว แววตาเต็มไปด้วยความเสียดาย
ผลึกมารศักดิ์สิทธิ์… มารลั่วหรี่ตา…
ผลึกมารศักดิ์สิทธิ์เกิดจากมารศักดิ์สิทธิ์ที่ตายและร่างมารแตกสลาย
แม้ในเผ่ามารโบราณ ผลึกมารศักดิ์สิทธิ์ก็หายาก และอยู่ในมือมารเก่าแก่ที่ใกล้ถึงขั้นมารศักดิ์สิทธิ์
ของสิ่งนี้ล้ำค่ายิ่ง แม้มารลั่วที่เพิ่งถึงขั้นนายพลมารก็ไม่อาจครอบครอง
ผลึกมารศักดิ์สิทธิ์มีมูลค่าสูง ช่วยให้มารตรัสรู้เจตจำนงวิถีมาร
เจตจำนงวิถีมารเป็นกุญแจสู
