ว์อสูรและมาร
ในวังเผ่ามารขนาดใหญ่
ทุกหนแห่งเต็มไปด้วยสมบัติล้ำค่าจากฟ้าดิน
พลังหยวนและพลังมารอันบ้าคลั่งพุ่งพล่านรอบ ๆ
“ตูม ตูม ตูม!!!”
ที่ส่วนลึกของวัง เงามารตนหนึ่งดูดซับพลังมารและพลังหยวนจากรอบข้าง
ครู่ต่อมา เงามารนั้นดูดกลืนอย่างบ้าคลั่ง
พลังมารและพลังหยวนรอบ ๆ ถูกดูดจนหมด
สมบัติล้ำค่าทั้งหมดเหี่ยวเฉาในพริบตา
“รายงานท่านมารลั่ว มารเถิงจากขอเข้าพบ!” เมื่อมารลั่วฝึกเสร็จ เสียงนอบน้อมดังก้องในวัง
มารลั่วลืมตา นัยน์ตาคู่หนึ่งราวกับมีพลังเก้ายม ลึกล้ำน่าสะพรกลัว
“ให้เขาเข้า!” มารลั่วกล่าวอย่างเย็นชา
น้ำเสียงแผ่ว แต่เต็มไปด้วยพลังเย็นเยียบ
ครู่ต่อมา มารเถิงเดินเข้าวัง
“มารเถิง ได้ยินว่าเจ้าไปสังหารนักรบมนุษย์ที่รอบนอกสมรภูมิสัตว์อสูรและมาร เจออะไรหรือ?” มารลั่วถามอย่างเย็นชา
มารเถิงนั่งที่เก้าอี้ด้านล่าง สูดหายใจลึก
“ท่านมารลั่ว น้องชายของข้า มารซาน ตายอย่างน่าสังเวชที่รอบนอกสมรภูมิ ข้าสังหารนักรบมนุษย์ระดับต่ำ แต่ถูกปรมาจารย์มนุษย์ไล่ล่า!” มารเถิงกล่าวด้วยความหงุดหงิด
มารลั่วหรี่ตา มารซานตาย?
น้องชายที่ไร้ประโยชน์ของมัน?
มารลั่วส่ายหัว สังหารนักรบมนุษย์ระดับต่ำมีประโยชน์อะไร แก้ปัญหาไม่ได้
“อะไร เจ้าอยากให้ข้าช่วยฆ่าไอ้หนอนพวกนั้นหรือ?” มารลั่วกล่าวไร้อารมณ์
“ท่านมารลั่ว ข้าไม่กล้ารบกวนท่าน ข้ามานี่เพื่อ…” มารเถิงกล่าวอย่างนอบน้อม
ที่แท้ หลังจากมารเถิงรู้ว่าน้องชายตาย ก็ไปที่หอมารลั
