บทที่ 120 พรสวรรค์ SSS ควบคุมอวกาศ
หวังฮ่าวตาหยี เงามารไกลออกไปทำให้ใจเขาเต้นแรง
พลังกดข่มน่าสะพรึง เขารู้สึกได้แม้อยู่ขอบ
“จะตายที่นี่จริงๆ เหรอ รู้ก่อนไม่มาป่าใจมาร…”
“มั่วหลัวน่ากลัวเกิน เทียบกับมั่วเถิงและหลินเฉิงแข็งแกร่งกว่าหลายขั้น…”
“อันดับหนึ่งรายชื่ออัจฉริยะแข็งแกร่งเกิน… แข็งแกร่งจนหายใจไม่ออก…”
…
นั่นมั่วหลัว? หวังฮ่าวตาโต
พลังจิตมหาศาลทำให้เสียงพูดคุยรอบด้านชัดเจนในสมอง
หวังฮ่าวมองเงามารมหาศาล มั่วหลัว อัจฉริยะสูงสุดของเผ่ามารโบราณผู้มีพรสวรรค์ระดับ SSS…
หวังฮ่าวใจเต้นแรง
คิดไม่ถึงว่าจะเจอ มีใจปลูกดอกไม้ไม่บาน ไร้ใจปักหลิวกลับเขียว…
มั่วหลัวอยู่ในส่วนลึกของป่าใจมารนี่เกินคาดหวังฮ่าว
คนที่ห่อด้วยพลังสายฟ้าไกลออกไปคงเป็นหลินเฉิง มั่วเถิงก็อยู่…
คึกคักจริงๆ หวังฮ่าวสำรวจฉากนี้
จากคำพูดของคนเหล่านี้ หวังฮ่าวรู้ว่ามั่วหลัวตั้งใจใช้พลังมารมายาในป่าใจมารเพื่อทะลวงเป็นนายพลมารหรือระดับปรมาจารย์
ยิ่งกว่านั้น หลังมั่วหลัวทะลวง เขาจะฆ่ามนุษย์ที่นี่ทั้งหมด?
พวกนี้ทำอะไร ยังไม่ฆ่ามั่วหลัว รอให้เขาทะลวงมาฆ่าเราหรือ?
ไปคัดลอกพรสวรรค์ของมั่วหลัวก่อน ถึงจะสู้ไม่ได้ หนีคงได้… หวังฮ่าวใช้【ดวงตาวิญญาณส่องสว่าง】 สำรวจพื้นที่แกนกลาง
มั่วหลัวสมเป็นอันดับหนึ่งรายชื่ออัจฉริยะ คนเดียวครองทั้งพื้นที่
ยิ่งมีนักรบระดับปรมาจารย์ไม่น้อยรอบด้าน
“พวกนายยืนงงอะไร มีของดีอะไรรีบใช้ ปล่อยให้มั่วหลัวทะลวง