รรยากาศรอบตัวเย็นยะเยือกจากพลังหนาว แม้แต่เผ่ามารมายาที่พุ่งมาก็เหมือนถูกกระทบ
ร่างเต็มไปด้วยผลึกน้ำแข็ง
หวังฮ่าวตาเข้มข้น ดาบเลือดเหล็กที่เต็มไปด้วยพลังฟันออกไปอย่างรวดเร็ว
“ซู่ ซู่ ซู่!!!”
แสงดาบลงมา เผ่ามารมายาแตกเป็นเสี่ยง
กลิ่นอายลึกล้ำกระจาย บรรยากาศกดดันลดลงมาก
เผ่ามารมายาที่ยังไม่โจมตี ตาแดงก่ำจ้องหวังฮ่าว
หวังฮ่าวแค่นเสียง ไม่สนใจ เดินต่อไป
หลังฆ่าเผ่ามารมายาหวังฮ่าวรู้สึกถึงเจตนาฆ่าที่เพิ่มในตัว
เผ่ามารมายาที่อ่อนแอกว่ารู้สึกเกรงกลัวเมื่อมองเขา
เมื่อหวังฮ่าวเดินต่อ มีมารหลายตัวโจมตีเขา
แต่ในพลังอันแข็งแกร่งของหวังฮ่าว พวกมันไร้การต้านทาน
…
ส่วนลึกของพื้นที่แกนกลางป่าใจมาร
ทุกหนแห่งเต็มไปด้วยดอกมารมายาศพเผ่ามารมายากระจัดกระจาย
กลิ่นคาวเลือดและพลังมารมายาพัดผ่านรอบด้าน
ชายหนุ่มร่างกำยำยืนบนพื้นชื้น พลังสายฟ้าส่องทั่วร่าง พลังสายฟ้าดุร้ายเกือบขจัดพลังมารมายา
ด้วยพลังสายฟ้าดุร้าย เขาเหมือนเทพสายฟ้าที่ไม่อาจรุกล้ำ
รอบตัวเหมือนเป็นสุญญากาศ ไม่มีอะไรเข้าใกล้ได้
สายฟ้าดังฉี่ฉี่ในอากาศ
เสียงระเบิดสายฟ้าทำให้พื้นที่แกนกลางที่กดดันและคาวเลือดดุร้ายขึ้น
ตรงข้ามชายหนุ่มเป็นมารหน้าตาน่าสะพรึง
มารมีกลิ่นอายสีเลือดพันรอบตัว
ตามารจ้องชายหนุ่ม ราวกับจะฉีกเขาด้วยสายตา
กลิ่นอายทั้งสองปะทะกันในอากาศ ราวกับเข็มต่อหนาม ส่งผลต่อทั้งพื้นที่
“หลินเฉิง ครั้งก่อนแกโชคดีชนะฉัน ครั้งนี้ ฉันจะเอาชีวิตแ
