…
บทที่ 106 ตู้หยางจื้อ
บ้าเอ้ย…นักรบศักดิ์สิทธิ์…ยอดปรมาจารย์…
หวังฮ่าวรู้สึกปวดใจนิดๆ ทำไมแค่ตบผู้หญิงคนหนึ่งถึงได้ไปพัวพันกับตระกูลนักรบศักดิ์สิทธิ์…
ไอ้รุ่นที่สองนั่นก็โง่สุดๆ พ่อเป็นถึงนักรบศักดิ์สิทธิ์แล้ว ยังไปเป็นหมาเลียให้ผู้หญิงคนนั้น… ช่าง…
ไม่ใช่สิ เบื้องหลังฉันคือเทพยุทธ…
หลิงเทียนเทพยุทธผู้แข็งแกร่งสุดยอดของจีน…
นักรบศักดิ์สิทธิ์โง่ๆ จากเมืองโม่ตูจะสู้หลิงเทียนเทพยุทธได้ยังไง…
คิดได้ดังนั้น หวังฮ่าวก็ไม่หดหู่แล้ว
แต่เมื่อกล้าทำแบบนี้กับฉัน ถ้าไม่สั่งสอนให้หนัก คงคิดว่าหลิงเทียนเทพยุทธกลัวนักรบศักดิ์สิทธิ์โง่ๆ นั่น…
ฉันไม่ได้ทำเพื่อตัวเอง แต่เพื่อเกียรติของสมาคมเทียนอู่…
ถูกต้อง ไอ้นั่นกล้าดูถูกหลิงเทียนเทพยุทธยังกล้าตั้งรางวัลล่าฉัน ต้องสั่งสอนให้หนัก…
“ตอนนี้เย่หยุนอยู่ไหน?” หวังฮ่าวถามต่อ
ตู้หยางจื้อคิ้วขมวด คล้ายนึกอะไรได้ “เขาอยู่ที่เขตตะวันออกของสนามรบมารแต่เขาบอกว่า ถ้ามีใครจับหวังฮ่าวได้ เขาจะย้ายมาที่นี่ เพื่อทดสอบ ‘ความรู้สึกมือ’ ด้วยตัวเอง…”
ฮึ… กล้ามาก… งั้นมาเลย…
ให้มันมาลองดู…
“มันระดับไหน?” หวังฮ่าวถามต่อ
เมื่อตัดสินใจจัดการแล้ว ต้องรู้ข้อมูลฝ่ายตรงข้ามให้ชัดเจน…
“เขาเป็นปรมาจารย์ขั้นเก้า!” นักรบข้างตู้หยางจื้อตอบ
ปรมาจารย์ขั้นเก้า?
ถ้าเป็นรุ่นที่สองสุดยอด คงมีของดีซ่อนอยู่แน่
ตอนนี้จัดการมันยังเสี่ยง…
รอให้พลังแข็งแกร่งขึ้น คงต้องคัดลอกพรสวรรค์ SSS ของม