…
กล้าใช้กลยุทธ์สกปรกแบบนี้…
หวังฮ่าวหยิบเข็มทิศ ค้นหาตำแหน่งมารยมโลก เตรียมเก็บผลึกยมโลกให้เร็ว
…
หน้าค่ายมารโสมไฟ
ตู้หยางจื้อและทีมซ่อนตัวใกล้ค่าย รอโอกาสเข้าไป
“พี่ตู้ ทำไมไม่ลงมือเมื่อกี้? ผมคิดว่านายจะจับไอ้หน้ากากนั่น!” นักรบคนหนึ่งถาม
“ใช่ 100 ล้านต่อครั้ง ถ้าจับได้ ตบวันละพันครั้ง… โห…”
“เสียดาย พี่ตู้เป็นแฟนคลับมัน ไม่งั้น… 100 ล้านต่อครั้งเลยนะ…”
…
นักรบข้างๆ พูดเสียดาย
ตู้หยางจื้อแค่นเสียง หน้าตัดความกระตือรือร้นเมื่อตอนเจอหวังฮ่าว
“คิดว่าไอ้นั่นจัดการง่ายจริงเหรอ?” ตู้หยางจื้อพูด
“ไม่น่านะ พี่ตู้ นายเป็นปรมาจารย์ขั้นเก้า พรสวรรค์สายโจมตี…” นักรบข้างๆ ตกใจ
คนอื่นก็ไม่อยากเชื่อ
ถึงตู้หยางจื้อไม่ใช่อัจฉริยะระดับสุดยอดแต่ในยุคนี้ การฝึกถึงปรมาจารย์นับว่ายอดเยี่ยม
ยิ่งนักรบอิสระ ต้องดิ้นรนหนักกว่าคนจากตระกูลใหญ่… ถ้าไม่สู้สุดชีวิต จะไม่มีทรัพยากรถึงระดับปรมาจารย์…
การต่อสู้และเล่ห์เหลี่ยมของนักรบอิสระรุนแรงกว่าคนจากตระกูลใหญ่…
“ต่อให้เรารุม ก็อาจไม่ชนะ ยิ่งตอนมันรู้ว่าเย่หยุนมีพ่อเป็นนักรบศักดิ์สิทธิ์มันไม่กลัวเลย ยังคิดหาเรื่องเย่หยุน… ไอ้นี่อาจมีเบื้องหลังแข็งกว่าหรือมีวิธีไม่กลัวเย่หยุน… ไม่ว่าเหตุผลอะไร…”
“คนแบบนี้ ฉันไม่กล้าตอแย… เป็นมิตรไว้ดีกว่า ทิ้งโอกาสดีๆ ไว้…”
ตู้หยางจื้อพูด ตาเป็นประกายแปลกๆ
“พี่ตู้ฉลาดสมเป็นปรมาจารย์ ส่วนเรายังเป็นแค่นักรบก่อนกำเนิด!” นักรบข้างๆ
