บทที่ 97 พลังอันแข็งแกร่งของหวังฮ่าว
สายตาหวังฮ่าวเย็นชา พลังหนาวสุดขั้วและ【เคล็ดเก้ายมโลกหนาวเหน็บ】แผ่ออกจากร่าง
ลู่เจี๋ยและฉู่เมิ่งเหยารู้สึกเหมือนตกลงในถ้ำน้ำแข็ง
แม้เป็นเที่ยงวันอันร้อนระอุ แต่รู้สึกหนาวถึงใจ
ฉู่เมิ่งเหยาถูกสายตาหวังฮ่าวจ้องจนอึดอัด ฝืนพูด “รู้ไหมว่าฉันเป็นใคร?”
“เพี๊ยะ!!!”
หวังฮ่าวยื่นมือ ตบหน้าฉู่เมิ่งเหยาเต็มแรง
หน้าฉู่เมิ่งเหยาบวมแดง ร่างงามถูกแรงกระแทกจนล้มลงบนที่ราบ
ฉู่เมิ่งเหยางง เกิดอะไรขึ้น?
หมอนี่ตบฉัน? ตบหน้าฉัน?
ทุกคนรอบข้างรู้สึกสมองสั่นสะเทือน!
หมอนี่ตบฉู่เมิ่งเหยา?
ลู่เจี๋ยกลืนน้ำลาย น้องชายคนนี้โหดเกิน
ตบหน้าแบบนี้ แถมคู่ต่อสู้เป็นสาวงาม
ถึงลู่เจี๋ยไม่ชอบฉู่เมิ่งเหยา แต่ตบหน้าแบบนี้ เขาทำไม่ได้
แถมคนนี้คือฉู่เมิ่งเหยา… ช่างมัน ตบไปแล้ว…
สมกับที่ฆ่าเหยาเฟิงได้ สุดยอด…
…
ขอบที่ราบ นักรบที่ดูความสนุกตะลึง
“โห น้องนายสุดยอด ตบฉู่เมิ่งเหยาเต็ม ๆ…”
“นี่มันยั่วโมโหกันชัด ๆ ตบหน้าคนอื่น น้องนายไม่รักษาก…”
“น้องคนนั้นไม่ใช่แค่ขั้นหลังกำเนิด? ฉู่เมิ่งเหยาเป็นนักรบขั้นก่อนกำเนิดชั้นเก้า นี่…”
“ฮ่า ฉันหมั่นไส้ยัยนี่มานาน พวกเลียแข้งฉู่เมิ่งเหยารู้ว่าถูกตบหน้า คงดีใจ…”
“สุดยอด ต้องถ่ายรูปเก็บไว้… ฉากนี้มันส์เกิน…”
“เอ่อ อยากรู้ว่าตบฉู่เมิ่งเหยาเป็น
