ไม่มา
มารซาน… ดูถูกมันจริง ๆ
ไม่ใช่แค่ลู่เจี๋ย คนหอพายุลมรู้สึกหนาว
“ไม่มีกองหนุนแล้วไง ฉันจะกลัวแกหรือ!” ลู่เจี๋ยตะโกน เปลวเพลิงพุ่งปกคลุมมาร
มารซานยิ้มเยาะ ไอ้โง่ อัจฉริยะอันดับท็อป 100 ก็แค่นี้
“เหยาเฟิง ดอกวิญญาณสวรรค์บานแล้ว ออกมา จัดการลู่เจี๋ยด้วยกัน!” มารซานตะโกน
มารมีปีกพุ่งใส่ลู่เจี๋ย
ลู่เจี๋ยหลบไม่ทัน ถูกเหยาเฟิงโจมตี ร่างกระเด็นลงที่ราบ
“น้องชาย ถอยเถอะ สถานการณ์ไม่ดี นั่นเหยาเฟิง อันดับ 86 รายชื่ออัจฉริยะ ลู่เจี๋ยคงไม่รอด!” ลีฮุ่ยบอกหวังฮ่าว
แล้ววิ่งหนีทันที
หวังฮ่าวกระตุกมุมปาก ดูความสนุกแล้วหนี…
อยากรู้ว่าพลังฉันห่างจากคนในรายชื่ออัจฉริยะแค่ไหน
ฉันชิงดอกวิญญาณสวรรค์ก่อน แล้วค่อยดูสถานการณ์
หวังฮ่าวส่งร่างเงามืดพุ่งไปที่ดอกวิญญาณสวรรค์
ทุกคนในที่ราบสู้กันดุเดือด
ไม่มีใครสังเกตเงาดำที่พุ่งไปยังดอกวิญญาณสวรรค์
ร่างจริงหวังฮ่าวอยู่ขอบที่ราบ
“ตูม ตูม ตูม!!!”
เมื่อร่างเงาใกล้ถึง กลิ่นอายมารรุนแรงก็พุ่งมา
ดอกวิญญาณสวรรค์ถูกกลิ่นอายมารม้วนพาไป
หวังฮ่าวหน้าดำ เกิดอะไร ฉันถูกตัดหน้า?
“ฮ่า ดอกวิญญาณสวรรค์เป็นของฉัน ลู่เจี๋ย ชีวิตแกฉันก็จะเอา!” มารซานถือดอกวิญญาณสวรรค์สีทอง หัวเราะ
ลู่เจี๋ยมองมารซาน หน้าบูด
คนหอพายุลมต้านไม่ไหว
นักรบหลายคนตาย
หวังฮ่าวถอนหายใจ ต้องลงมือเอง
“ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ!!!”
หว