บทที่ 92 “เคล็ดมีดเพลิงร้อน”
หวังฮ่าวและอวี๋เจียนหันกลับ
ชายชุดดำ ตามด้วยนักรบกลิ่นอายแข็งแกร่ง 8 คน เข้าสู่สายตา
“ไล่คุน คุณจะทำอะไร!” เย่เสี่ยวหลิงจ้องชายคนนั้น สีหน้าเย็นชา
อวี๋เจียนโกรธ ไอ้หมอนี่ตามตื๊อไม่เลิก…
“เสี่ยวหลิง ถ้าเธอทำให้พวกเราสบายตัว ฉันอาจไว้ชีวิตพวกแก!” ไล่คุนมองเย่เสี่ยวหลิงด้วยสายตาหื่น
สายตาราวกับจะทะลุชุดเธอ
ลูกน้องด้านหลังมองเย่เสี่ยวหลิงอย่างลามก
ส่วนหวังฮ่าวและคนอื่น ถูกเมิน…
หวังฮ่าวหรี่ตา เพิ่งบอกให้ระวังคนเผ่าเดียวกัน ตอนนี้มีคนมาหาเรื่อง
“น้องชาย คุณไปก่อน พวกนี้มาเพราะเรา!” อวี๋เจียนบอกหวังฮ่าว สายตาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด
“ไป? ไปไหน ไม่มีใครรอด!” ไล่คุนตื่นจากภวังค์ เสียงเย็นเยียบดังทั่วบริเวณ
หวังฮ่าวไม่พอใจ ไปไม่ได้? คนที่ไปไม่ได้คือคุณ…
“เสี่ยวหลิง ฉันไล่คุนพูดคำไหนเป็นคำนั้น ถ้าไม่อยากให้เพื่อนตายอย่างอนาถ ทำตามที่เราบอก!” ไล่คุนเลียปาก มองเย่เสี่ยวหลิงยิ้มเยาะ
“นี่ สมองพวกคุณเต็มไปด้วย*หรือไง?” หวังฮ่าวพูดเย็นชา สายตาไร้อารมณ์
คำพูดของหวังฮ่าวเหมือนน้ำเย็นสาดใส่ใจไล่คุนและพวก
ไม่ใช่แค่ไล่คุน อวี๋เจียนและเย่เสี่ยวหลิงก็งง…
“แกอยากตายหรือไง?” ไล่คุนจ้องหวังฮ่าว พูดแบบนี้ ไอ้เด็กนี่ต้องตาย
พลังหยวนของไล่คุนระเบิด กลิ่นอายร้อนแรง