บทที่ 74 ช่วยผมลาหยุดหน่อย
หวังฮ่าวมองเด็กหนุ่มคิ้วเข้มตาโตตรงหน้า แล้วถามคำถามที่สงสัย
“นักเรียนชั้นเทวะตอนนี้มีทั้งหมด 98 คน ส่วนใหญ่เป็นคนที่เข้ามาในช่วงสองสามปีนี้ พวกที่มีพรสวรรค์มากกว่านี้หรือเข้ามาก่อนหน้านี้ ตอนนี้ไม่ได้ฝึกที่โรงเรียน…” เฉินโซ่วอธิบาย
บางคนออกไปทำภารกิจ บางคนฝึกอยู่ข้างนอก หรือบางคนไปสนามรบปีศาจ…
ที่แท้ก็อย่างนี้นี่เอง ถึงว่าทำไมพวกนี้เหมือนตัวตลก ที่แท้เป็นของเหลือจากชั้นเทวะ…
สนามรบปีศาจ… ฟังชื่อก็รู้ว่าโคตรอันตราย แบบนี้ฉันไม่ไปเด็ดขาด ถ้าไม่ถึงขั้นเทพยุทธ ฉันจะไม่ออกไปโอ้อวด…
“ไม่ต้องมาเรียนที่ชั้นเทวะได้เหรอ?” หวังฮ่าวตาเป็นประกาย
เฉินโซ่วพยักหน้า “แน่นอน ชั้นเทวะไม่เคยบังคับอะไร นายอยากทำอะไรก็ทำ แต่ถ้ามาเรียน ต้องเคารพกในชั้น…”
เฉินโซ่วพูดจบ มองหวังฮ่าวด้วยสีหน้าซับซ้อน…
“แต่นายหวังฮ่าวมีพรสวรรค์ไร้เทียมทาน กอะไรนั่น ไม่สำคัญหรอก…” เฉินโซ่วรู้ว่าพูดผิดไป เลยรีบประจบหวังฮ่าว
หวังฮ่าวมุมปากกระตุก ไม่สำคัญ? ทำเหมือนนายเป็นคนเปิดชั้นเทวะ…
“แล้วก็ ชั้นเทวะจะมีการสอบประจำเดือนทุกเดือน รางวัลคือโควต้าฝึกในบ่อพลังหยวนและแดนเทวะแห่งการตรัสรู้…” เฉินโซ่วเหมือนนึกอะไรได้ พูดต่อ
บ่อพลังหยวน แดนเทวะแห่งการตรัสรู้… หวังฮ่าวตาเป็นประกาย นี่แหละ