ได้โม้… เอ๊ย… ยังไม่ได้ก่อเรื่อง…
ไอ้นี่เป็นอะไร คาบแรกก็มาหาเรื่อง?
“หึ เราเคยเจอกันหรือไม่ ไม่สำคัญ นายกล้าดูถูกชั้นเทวะและอาจารย์หลิน ด้วยการหลับในคาบเรียน!” ความเย็นในตาฉินหมิงแทบกลายเป็นน้ำแข็ง
นักเรียนรอบ ๆ มองด้วยความสนใจ
ทุกคนรู้จักนิสัยฉินหมิง
อาจเพราะประสบการณ์ของเขา ฉินหมิงเกลียดคนเกียจคร้าน
หวังฮ่าวนั่งข้างเขา แล้วถูกจับได้คาหนังคาเขา…
เฮ่ย… มีอะไรสนุกให้ดูแล้ว…
“บางเรื่องนายไม่รู้ ฉันไม่อยากอธิบาย! นายมากล่าวหาว่าฉันดูถูกอาจารย์หลิน นายสมองมีปัญหาเหรอ?” หวังฮ่าวชี้หัวตัวเอง พูด
คำพูดหวังฮ่าวทำให้นักเรียนรอบ ๆ ตื่นเต้น
ไอ้นี่กล้าจัง เปิดศึกเลย
บางคนหยิบเมล็ดแตงโมและของว่าง เตรียมดูทั้งคู่ต่อสู้
“หวังฮ่าว นายคิดว่าทั้งจีนมีนายคนเดียวเป็นอัจฉริยะ? บอกเลย ถึงนายจะเป็นอัจฉริยะสุดยอดในเจียงหลิน แต่ในชั้นเทวะ พรสวรรค์นายมันไร้ค่า!” ฉินหมิงตอบโต้อย่างดุเดือด
คำพูดฉินหมิงดังก้องในห้อง นักเรียนหลายคนพยักหน้า
เห็นด้วยกับฉินหมิงอย่างมาก
“ใช่ ใช่ สอบยุทธอันดับหนึ่งแล้วไง ชั้นเทวะขาดของแบบนี้เหรอ?” นักเรียนผมแดงชื่ออู๋เยียน เคี้ยวเมล็ดแตงโม พูด
“อู๋เยียน พูดถูก ชั้นเทวะไม่เคยขาดอัจฉริยะ สอบยุทธอันดับหนึ่งอาจเจ๋งในชั้นอื่น แต่ในชั้นเทวะ ไร้ประโยชน์!” เด็กอ้วนเคี้ยวขา
