ฮ่าว นายหมายความว่ายังไง กล้าท้าทายทั้งชั้นเทวะ?”
เสียงคำรามของฉินหมิงดังไปทั่วชั้นเทวะ
โล่รอบห้องเหมือนสั่นสะเทือน
“หวังฮ่าว คุกเข่าขอโทษเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นวันนี้นายอย่าคิดเดินออกจากชั้น…”
“อย่าคิดว่าเป็นนักรบแล้วเราจะไม่กล้าจัดการนาย… เดี๋ยวมีดีให้ดู…”
“หวังฮ่าว ถอนคำพูดเดี๋ยวนี้ เราไม่อยากทำลายมิตรภาพเพื่อนร่วมชั้น…”
“กล้ามาก นายรู้ไหมว่าที่นี่คือที่ไหน ชั้นเทวะ ไม่ใช่เจียงหลินบ้านนอกของนาย…”
…
“ขอโทษ ฉันพูดผิดอีกแล้ว พวกนายไม่แค่สมองเต็มไปด้วยขยะ แต่ฉันจะบอกว่า ในที่นี้ทุกคน ทุกตัว เป็นขยะทั้งนั้น… ฟังชัดไหม?”
หวังฮ่าวตะโกน ดวงตาเต็มไปด้วยการดูถูก
คำพูดหวังฮ่าวชัดเจนถึงหูทุกคนในชั้นเทวะ
ความโกรธในตาฉินหมิงแทบจะระเบิด จนร่างสั่นสะท้าน
ขยะ ไอ้นี่กล้าว่าคนทั้งชั้นเทวะเป็นขยะ?
ไม่ใช่แค่ฉินหมิง นักเรียนคนอื่น ๆ ก็เดือด… เขากล้ายังไง?
…
